Pesten, huilbuien en slapeloze nachten: na een reorganisatie sloeg de sfeer op Tessa's werk om
In dit artikel:
In een persoonlijke getuigenis vertelt een voormalige medewerker van de ondersteunende dienst van een grote onderwijsinstelling hoe de collegiale werksfeer in ruim tien jaar veranderde in een kille, stressvolle omgeving. In de eerste jaren stonden sociale activiteiten, personeelsfeesten en oog voor de individuele medewerker centraal. Dat kantelde ongeveer zes jaar geleden na een reorganisatie: oude leidinggevenden werden boventallig, er kwam een nieuwe directeur en leidinggevenden, en meteen volgden bezuinigingen omdat de organisatie financieel in zwaar weer zat.
De bezuinigingen troffen niet alleen budgetten maar ook de bedrijfscultuur: het grote personeelsfeest en later de personeelsvereniging werden afgeschaft, jubilea en kerstvieringen verdwenen en de aandacht voor persoonlijke omstandigheden maakte plaats voor een eenzijdige focus op prestaties. Volgens de verteller veranderde het teamgevoel in een situatie waarin individuele medewerkers vooral naar de pijpen van de nieuwe leidinggevenden moesten dansen; een leidinggevende zou zelfs geroepen hebben: "Ik sta altijd aan."
De verteller beschrijft dat met name vaste administratieve krachten slachtoffer werden van wat zij ervaarde als pesterijen: taken werden plots ontnomen, mensen kregen andere functies zonder begeleiding, en er leek sprake van een bewuste strategie om onwelkome medewerkers het werken zo lastig mogelijk te maken zodat zij zelf zouden vertrekken. Dat leidde tot hoge uitstroom, veel openstaande vacatures en een verhoogd ziekteverzuim. Klachten bij de bedrijfsarts leidden wel tot alarm bij het college van bestuur, maar bleven volgens haar onbeantwoord. Ook de vertrouwenspersoon bood geen soelaas: meldingen zouden teruggekoppeld zijn naar P&O, dat volgens de medewerker nauw verweven was met de directie. Een groep medewerkers die klachtte kreeg te horen dat ze ‘moesten wennen aan verandering’ en flexibeler moesten zijn.
Voor de vertelster had die cultuur grote persoonlijke gevolgen: ze raakte overspannen, kampte met huilbuien en slapeloosheid en was een jaar thuis. Tijdens haar re-integratie kreeg ze bovendien een negatieve beoordeling over haar werkhouding, waarna ze besloot uit te kijken naar ander werk. Inmiddels werkt ze ruim twee jaar bij een andere werkgever waar collega’s centraal staan en voelt ze zich gewaardeerd en hersteld. Ze houdt nog contact met oud-collega’s die melden dat de sfeer daar nog steeds slecht is.
De naam in het verhaal is gefingeerd om privacyredenen. Het relaas illustreert hoe reorganisaties en kostenbesparingen, zonder aandacht voor de menselijke maat en effectieve klachtenprocedures, tot een toxische werksfeer en ernstige gezondheidsproblemen kunnen leiden.