Arotin (36) fietst vanuit Staphorst naar Iraanse grens om aandacht te vragen voor vervolgde christenen
In dit artikel:
Arotin Babakhani, een installatiemonteur uit Staphorst, begint komende week aan een solofietsreis van 5.547 kilometer die hem in ongeveer negen weken naar de grens van Iran moet brengen. Getrouwd en vader van twee dochters (8 en 5), vertrekt hij vanuit zijn woning in Staphorst en plant hij dagelijks gemiddeld zo’n 120 kilometer af te leggen, met één rustdag per week. De route loopt via Duitsland, Tsjechië, Slowakije, Hongarije, Roemenië, Turkije en Georgië naar Armenië; het eindpunt ligt circa 30 kilometer van de Iraanse grens omdat het voor hem onveilig is om het land in te gaan.
Babakhani – in Teheran opgegroeid in een Armeense wijk en afkomstig uit een gezin waarin zijn vader kerkelijk leider en technisch ondernemer was – verhuisde op zijn tiende met zijn gezin naar Nederland nadat zijn ouders in de jaren ’90 bedreigingen ondervonden. Zijn religieuze achtergrond en een persoonlijk visioen op 19‑jarige leeftijd vormen de motor van deze onderneming: hij voelt zich geroepen om naar de grens van Iran te fietsen. Hij heeft jarenlange fietservaring (onder meer tochten naar Milaan en naar Finland) en traint sinds anderhalf jaar specifiek voor deze tocht.
Het hoofddoel is niet alleen de fysieke uitdaging, maar vooral het zichtbaar maken van de situatie van vervolgde christenen uit Iran. Onder de noemer “cycling2myroots” zal hij via een website en sociale media verslag doen en in Turkije en Armenië verhalen verzamelen van Iraanse gelovigen die gevlucht zijn en geholpen worden door de organisatie Transform Iran. Op verschillende locaties wil hij met leden van de Armeense kerk samenkomen om voor Iran te bidden. Financiële doelen noemt hij niet concreet; hij wil vooral bewustwording creëren en mensen betrekken bij het werk van Transform Iran.
Praktisch verwacht hij ongeveer 30 procent van de nachten in een tent te slapen en de overige nachten in bed & breakfasts; zijn vrouw helpt hem onderweg met het zoeken van overnachtingsadressen. Persoonlijk vindt hij het moeilijkste de lange periode van ruim twee maanden afwezigheid van zijn vrouw en dochters. Tegelijkertijd is hij bezorgd over de actuele situatie in Iran: door beperkte internettoegang heeft hij weinig contact met familie daar en noemt hij het lijden van gewone burgers hartverscheurend.