Paus Leo XIV met een ijzige glimlach: volgens deze aartsbisschop de gevaarlijkste voortzetting van Franciscus

In dit artikel:

Aartsbisschop Carlo Maria Vigano zegt in een interview met LifeSiteNews dat paus Leo XIV, de voormalige Robert Prevost, het beleid van zijn voorganger Franciscus niet afremt maar juist voortzet en versnelt. Volgens Vigano gebeurt dat minder confronterend en daardoor effectiever: de glimlach en rustige stijl van de nieuwe paus zouden verhullen dat dezelfde koers wordt gevolgd op het gebied van synodaliteit, klimaatactivisme, migratie, oecumene en LGBT-kwesties.

Als voorbeeld noemt Vigano een ceremonie in Cuzco, waar een hoge medewerker van het Dicasterie voor de Geloofsleer cocabladeren offerde aan Pachamama. Dat ziet hij als een teken dat heidense elementen volgens hem steeds verder in de Kerk worden geïnstitutionaliseerd. Ook de benoemingen van Leo XIV zouden volgens hem geen breuk met Franciscus laten zien; tegenstanders van de synodale koers zouden geen invloedrijke functies krijgen.

Een groot deel van het interview bestaat uit zware beschuldigingen aan het adres van de kerkelijke top. Vigano beweert dat binnen de elite een netwerk van wederzijdse bescherming bestaat, waarbij mensen met belastende informatie elkaar in positie houden. Hij verwijst onder meer naar een misbruikzaak rond de Peruaanse priester ‘Lute’, een zaak waarin Prevost volgens hem destijds een rol speelde, en naar Edgar Peña Parra, die ondanks eerdere ernstige beschuldigingen door Leo XIV tot pauselijk nuntius in Italië zou zijn benoemd. Vigano zegt bovendien dat een deel van zijn eerdere uitspraken hierover door The Washington Post is gecensureerd.

Volgens Vigano was Franciscus niet de bedenker van dit systeem, maar wel een begunstigde en uiteindelijk een beschermheer ervan. Hij noemt ook de zaak van pater Marko Rupnik, wiens kerkelijke sanctie volgens hem door persoonlijk ingrijpen van Bergoglio werd opgeheven, terwijl een definitieve uitkomst van het canonieke proces uitblijft. Vigano stelt dat morele corruptie zo als machtsmiddel wordt gebruikt: aanklagers worden gestraft, terwijl beschuldigden hun posities behouden of zelfs promotie krijgen.

Over mogelijke invloed van vrijmetselaars blijft Vigano terughoudend, al vindt hij hun vermeende tevredenheid over de uitkomst van het conclaaf betekenisvol. Hij waarschuwt gelovigen ten slotte zich niet te laten misleiden door zichtbare traditionalistische elementen, zoals de mozetta of beperkt gebruik van Latijn. Die zouden volgens hem slechts de indruk van verandering wekken, zonder dat de onderliggende koers verandert. De genoemde aantijgingen zijn Vigano’s visie en worden in het artikel niet onafhankelijk onderbouwd.