Patrick Roest, de kampioen van weleer, is 'zichzelf niet op het ijs'

In dit artikel:

In Thialf (Heerenveen) reed voormalig langebaanskampioen Patrick Roest dit weekend teleurstellend op het NK Afstanden. Ondanks luidruchtige steun van het thuispubliek — „Hij kán het nog, hij doet het voor jullie!”, riep de speaker — eindigde Roest als elfde op de 1.500 meter. Omdat hij eerder op de 5.000 meter al een veel te matige tijd noteerde (06:19.39), komt hij ook niet in aanmerking voor de 10.000 meter en daarmee voor startplaatsen in de wereldbekerwedstrijden dit seizoen. Dat is extra pijnlijk in een jaargang waarin hij juist vertrouwen had willen opbouwen richting de Olympische Winterspelen in Milaan komende februari.

Roest (29) was jarenlang een van de beste rijders op de lange afstanden: zevenvoudig wereldkampioen en eigenaar van vier olympische medailles. Vorig seizoen voltrok zich echter een plotselinge ineenstorting. De precieze oorzaak is onduidelijk — een ontstoken verstandskies, rugklachten en mogelijk oververmoeidheid speelden mee — waarna hij in januari zijn seizoen voortijdig afbrak en anderhalve maand helemaal niets deed op de schaats. Hoewel zijn conditie deze zomer weer verbeterde, blijven technisch en mentaal problemen domineren: Roest zegt zichzelf „niet op het ijs” te voelen en te veel te moeten nadenken over zijn techniek, waardoor soepel en intuïtief rijden niet lukt.

Coach Robin Derks bevestigt dat vooruitgang fragiel is: „Als hij een te grote stap maakt, is het weer twee stappen terug.” Tijdens de 5.000 meter moest Roest zijn meerdere erkennen in het jonge talent Wisse Slenderbroek en liep hij ruim achter winnaar Marcel Bosker. Na de 5.000 meter sprak Roest van „twaalf rondjes knokken”; ook de 1.500 meter bood geen herstel.

Praktisch betekent het ontbreken op de wereldbeker dat Roest straks minder internationale wedstrijdervaring heeft in aanloop naar het Olympisch Kwalificatietoernooi eind december — het laatste kansmoment om zich in één klap te tonen. Derks: „We hebben nog acht weken.” Roest ziet het wegvallen van internationale starts deels als een ‘blessing in disguise’: hij kan in Nederland verder werken aan ritme en techniek en kleinere wedstrijden rijden, maar de tijd dringt als hij naar Milaan wil. Mocht hij de Spelen toch mislopen, dan ziet zijn coach dat nog niet als het einde van zijn carrière.