Panden in Assen Oost hebben betere tijden gekend. Jinke: 'Maar ik wil hier niet weg'
In dit artikel:
In Assen Oost woont Jinke, een 78‑jarige verpleegkundige en maatschappelijk betrokken buurtbewoner, in twee aan elkaar grenzende panden aan de Pelikaanstraat en de Steendijk die zij samen met haar overleden partner Henk jarenlang opknapte. Henk — bouwkundig tekenaar en later kano‑handelaar — verzorgde het grootste deel van de verbouwingen; Jinke richtte het interieur in en hield de tuin met hortensia’s en pruimenboom bij. Na jaren van zorgen voor Henk — die aan een hersentumor leed en tien jaar geleden overleed — kwamen het onderhoud en de zorg voor het huis onder druk te staan.
Jinke is actief in de lokale samenleving: ze volgde een sociale opleiding, werkte op de personeelsafdeling van Beatrixoord en vocht succesvol tegen de sloop van de Vermeerschool aan de overkant, die na renovatie als dagopvang voor mensen met psychische kwetsbaarheid fungeert. Ook zet ze zich in voor mensen met niet‑aangeboren hersenletsel en hun mantelzorgers.
Daarnaast erfde ze een monumentale, maar sterk vervallen boerderij in Rottevalle. De lege boerderij roept al jaren belangstelling op van initiatiefnemers uit de omgeving; Jinke staat niet afwijzend tegenover een kleinschalige maatschappelijke herbestemming met een aantrekkelijke architectuur, maar stoort zich aan lage biedingen en onwil van gegadigden. Haar leeftijd en de langdurige zorgperiode hebben het proces bemoeilijkt.
De toestand van de twee aanpalende panden in Assen trok recent de aandacht van de gemeenteraad nadat een raadsdelegatie een rondgang maakte in Assen Oost. Raadslid Luc Rengers (Assen Centraal) vroeg schriftelijk of het gevelbeeld volgens de welstandscriteria herbeoordeeld moet worden en of de staat van de panden mogelijk verkeersveiligheid schaadt. De woningen vertonen verwaarlozing: woekerende klimop, onverzorgde dakgoten en een overgordeld dakkapel.
Tien jaar geleden kreeg Jinke bezoek van bemoeizorgers — een GGD‑initiatief gericht op bewoners met dementie of overlast — maar dat leidde volgens haar niet tot verbetering. Ze voelde zich door instanties als ‘iemand die overlast geeft’ bestempeld en hoorde dreigingen van dwangsommen en zelfs onteigening. Sinds de coronaperiode is druk vanuit de gemeente minder merkbaar, maar de recentere politieke vraagstelling wekt haar ergernis: ze vindt dat er met haar gesproken moet worden in plaats van óver haar.
Het college van burgemeester en wethouders reageerde terughoudend: de panden vormen geen direct gevaar, zijn geen gemeentelijk bezit en vragen daarom volgens het stadsbestuur geen ingrijpen; wél biedt het bestuur aan het gesprek over onderhoud met Jinke aan te gaan. Daarmee lijkt het dossier voorlopig vooral een zaak van eigenaar en lokale politiek, zonder concrete handhavingsacties.