Palestijnse Sliman (52): 'Ze heeft in een tent haar examen gemaakt en is met een 9,6 geslaagd'

In dit artikel:

Sliman Abu Amara, een Palestijnse Amsterdammer en directeur bedrijfsontwikkeling bij een accountantskantoor, spreekt vanuit Nederland over het leven van familieleden die vastzitten in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever sinds de recente escalatie. Hij schetst een dagelijks beeld van extreme schaarste — een pitabroodje kost volgens hem inmiddels vijf dollar — en van logistieke en juridische obstakels bij het overmaken van geld: veel hulp kan alleen via internationale organisaties of via directe transfers naar familie in Jordanië of op de Westbank worden gestuurd, en zelfs dat bereikt niet altijd de mensen die het nodig hebben.

Abu Amara vertelt dat zijn 58‑jarige neef Mahmoud, nu het oudste mannelijke familiehoofd, is verhuisd van Gaza‑stad naar tenten bij Khan Younis. Andere familieleden zitten verspreid: een nicht die naar Australië kon vluchten weigert haar beschadigde huis te verlaten, een oom schrijft dat hij “langzaam doodgaat” omdat wegkomen onmogelijk is. Hij meldt dat lokale voedseldroppings beperkt en gevaarlijk zijn; pakketten worden soms verzameld en op de zwarte markt verkocht. Er is volgens hem geen rechtsstaat meer, maar het “recht van de sterkste”.

De humanitaire tol is immens: via een kinderorganisatie hoorde hij dat er minimaal 44.000 weeskinderen in Gaza zijn, zonder voldoende opvangcapaciteit. Tegelijkertijd probeert het onderwijs, ook in vluchtelingenkampen, een fragment van hoop te bewaren. Docenten geven waar mogelijk les; zijn achternichtje haalde in een geïmproviseerde tentvariant van haar eindexamen 96 van de 100 punten, een prestatie waar de familie trots op is en die volgens Abu Amara laat zien dat onderwijs en weerbaarheid doorgaan ondanks de verwoesting.

Vanuit Nederland bekritiseert hij het politieke optreden: hij beperkt bewust de mediaconsumptie om mentaal overeind te blijven en eist dat termen als “etnische zuivering” of “genocide” niet worden vermeden in het publieke debat. Hij hekelt het Nederlandse beleid en handelsrelaties met Israël en stelt dat het uitblijven van naleving van het Genocideverdrag neerkomt op medeplichtigheid.