Palantir: het is erger dan je denkt, veel erger
In dit artikel:
Onderzoeksjournalistiek legt steeds duidelijker bloot hoe groot en weinig gecontroleerd Palantir is: het Amerikaanse data-analysebedrijf dat ooit opstartte met geld van CIA-investeringsfonds In-Q-Tel en mede werd opgericht door miljardair Peter Thiel, heeft zich diep verankerd in westerse overheidsinfrastructuur. In de stukken wordt benadrukt dat Palantir zich presenteert als neutrale leverancier van hulpmiddelen, maar dat contracten laten zien dat het bedrijf intieme toegang heeft tot belangrijke staatsdomeinen — van defensie tot gezondheidszorg.
Carole Cadwalladr, bekend van Cambridge Analytica-onthullingen, waarschuwt dat Palantir zelfs betrokken zou zijn bij systemen rond het Amerikaanse kernraketprogramma, een ontwikkeling die zij en anderen als uiterst risicovol bestempelen: een privéfirma zonder democratische controle met toegang tot de meest gevoelige militaire systemen. In het VK verwerkt Palantir volgens de stukken miljoenen NHS‑dossiers, iets wat volgens critici kon gebeuren zonder serieuze parlementaire of publieke discussie.
Een centraal bezwaar is juridisch: Palantir valt onder Amerikaanse wetgeving, waaronder de CLOUD Act, waardoor de Amerikaanse overheid data bij Amerikaanse techbedrijven kan opvragen ongeacht waar die data staan opgeslagen. Dat maakt buitenlandse overheden en burgers kwetsbaar voor inzage door Washington en ondermijnt volgens de auteur nationale soevereiniteit en privacy.
Ook wordt gewezen op Palantirs strategie om invloed te verwerven: relaties met beleidsmakers, sponsoring en het plaatsen van medewerkers in overheidsorganen — een praktijk die kritische media-aandacht tekortschiet en beleidsmaking buiten het zicht van burgers plaatst. De schrijver concludeert dat controle over data macht is en roept burgers en volksvertegenwoordigers op om vragen te stellen over afgesloten data‑contracten en ambitieuzer toezicht te eisen.
Kortom: het artikel schildert Palantir als een machtige, weinig doorzichtige speler die potentiële risico’s vormt voor democratische controle, nationale soevereiniteit en privacy, en pleit voor meer politieke moed en publieke controle.