Paauwes preken doen recht aan Schrift en Reformatie

In dit artikel:

Ds. W. Visscher en ouderling Z. Klaasse vinden dat de prediking van ds. J.P. Paauwe serieus gelezen en beoordeeld moet worden. In reactie op een eerder opinieartikel van ds. C.J. Meeuse, waarin werd gewaarschuwd voor individualisme, sektarisme en een onordelijk kerkelijk leven, erkennen zij dat Paauwe en zijn kring aanleiding geven tot kritische vragen. Vooral Paauwes visie op de kerk was volgens hen beperkt en feilbaar, terwijl volgelingen sommige opvattingen soms eenzijdig hebben doorgetrokken.

Tegelijk vinden de auteurs dat de discussie te veel op Paauwes persoon en kerkvisie gericht is. Daardoor blijven bredere oorzaken van kerkelijke verdeeldheid en de afname van het kerkelijk leven in Nederland onderbelicht. Ook bestrijden zij het beeld dat Paauwe zou hebben geleerd uitsluitend zijn eigen preken te lezen. In geschriften uit zijn kring werd juist werk opgenomen van onder anderen Luther, puriteinen en andere oudere theologen. Vooral Luthers nadruk op zonde en genade, en op het onderscheid tussen Wet en Evangelie, klinkt volgens hen duidelijk in Paauwes preken door.

De Wet maakt volgens deze theologische lijn de schuld en verlorenheid van de mens zichtbaar, terwijl het Evangelie de volkomen zaligheid in Christus verkondigt. In Paauwes prediking komen beide elementen samen met een krachtig aanbod van genade. Zijn preken over Johannes 3:16 noemen de auteurs als voorbeeld. Paauwe legt de tekst nauwkeurig uit, past die persoonlijk toe en spreekt zowel ernstig over menselijke zonde als ruim over Gods genade in Christus.

Volgens Visscher en Klaasse getuigen deze preken van orde, pastorale betrokkenheid en ernst. Een evenwichtige beoordeling moet daarom zowel Paauwes tekortkomingen als zijn betekenis erkennen. Wie niet alleen over hem leest, maar ook zijn preken bestudeert, kan volgens hen een vollediger beeld krijgen van zijn boodschap en plaats in de kerkgeschiedenis.