Overtuigingskracht valt of staat met geloofwaardigheid. En die heeft Trump allang verloren

In dit artikel:

De regering-Trump wil de economische druk op Iran opvoeren door landen te bestraffen die handel met Teheran blijven drijven. Volgens de auteur, die schrijft naar aanleiding van de aankondiging van minister van Financiën Scott Bessent op 7 september 2026, werkt die strategie echter averechts: in plaats van bondgenoten tot samenwerking te bewegen, versnelt zij de overgang naar een post-Amerikaanse wereldorde.

De Amerikaanse invloed wordt volgens de analyse ondermijnd door een gebrek aan geloofwaardigheid. Trump deed eerder stellige uitspraken over de vernietiging van Irans nucleaire capaciteit en leger, terwijl de oorlog veel langer duurt dan aangekondigd en een duidelijk vervolgplan ontbreekt. Ook Bessent heeft aan vertrouwen verloren door mislukte pogingen om financiële markten te beïnvloeden. Bondgenoten zien bovendien weinig reden om een oorlog te steunen waarvoor zij niet zijn geraadpleegd en die wordt gevoerd door een president die hen geregeld bedreigt met sancties, tarieven of zelfs territoriale annexatie.

Nu overtuiging niet meer werkt, grijpt Trump volgens de auteur terug op intimidatie. Maar de Verenigde Staten hebben economisch minder macht dan vroeger: hun aandeel in de wereldeconomie is sinds 1945 ongeveer gehalveerd. Bovendien zijn ze afhankelijk van strategische productieketens buiten hun eigen controle. Taiwan produceert een groot deel van de geavanceerde chips, terwijl China dominant is in zeldzame aardmetalen en magneten. China koopt daarnaast ongeveer 90 procent van de Iraanse olie, waardoor Amerikaanse sanctiedreigingen weinig effect kunnen hebben.

De Canadese premier Mark Carney verzet zich daarom tegen verdere Amerikaanse druk en wil de economische soevereiniteit van Canada behouden. Andere landen kunnen volgens de auteur eveneens hun afhankelijkheid van Washington verminderen door handelsrelaties te spreiden. Als China en andere staten niet toegeven, kan Bessents aangekondigde economische escalatie uitlopen op een patstelling, met schade voor zowel de Amerikaanse economie als de internationale reputatie en soft power van de VS.

De Verenigde Staten waren ooit een voorbeeld van democratie en economische kansen, maar dreigen nu volgens de auteur vooral te laten zien hoe ongelijkheid, corruptie, democratische erosie en verdeeldheid een wereldmacht verzwakken. Een wereld die zich losmaakt van Amerikaans leiderschap zou uiteindelijk meer nadruk kunnen leggen op samenwerking en de rechtsstaat, en daardoor stabieler en welvarender kunnen worden.