Oversterfte, midazolam en een ongemakkelijke vraag uit de COVID-periode
In dit artikel:
Dr. John Campbell bespreekt een januari 2024 gepubliceerde studie getiteld “Excess Deaths in the United Kingdom: Midazolam and Euthanasia in the COVID-19 Pandemic”. De paper vergelijkt op nationaal niveau de maandelijkse distributie van midazolam-injecties met oversterftecijfers in het Verenigd Koninkrijk, waarbij een vertraging van ongeveer één maand wordt meegenomen om verspreiding en toediening te compenseren. Met die correctie lopen de grafieken van midazolamgebruik en excess deaths vrijwel synchroon; de berekende correlatie bedraagt circa 91 procent en dit patroon verschijnt in alle onderzochte regio’s van Engeland.
De analyse toont twee uitgesproken pieken: april 2020 (een bijna 99 procent hogere sterfte ten opzichte van het vijfjarig gemiddelde) en januari 2021 (ongeveer 29 procent stijging). Voor januari 2021 noemt de studie bijna 44.000 extra sterfgevallen in de periode, met ruim 16.500 extra doden in één maand — pieken die volgens de auteurs samenvielen met verhoogd gebruik van midazolam. Campbell betwijfelt de officiële lezing dat COVID-19 deze oversterfte grotendeels verklaart; als dat zo zou zijn, zou de infection fatality rate in april 2020 rond de 24 procent liggen, iets wat hij medisch onwaarschijnlijk noemt.
Midazolam (een benzodiazepine) en morfine (een opioïde) onderdrukken de ademhaling. Tijdens de pandemie werden beide middelen veel toegepast, vooral bij ouderen en kwetsbaren in zorginstellingen, vaak samen en soms na telefonische consulten zonder uitgebreid lichamelijk onderzoek. Campbell, vanuit zijn klinische ervaring, wijst op het risico dat dergelijke combinaties — zeker bij luchtweginfecties — levensbedreigend kunnen zijn. De paper spreekt van een mogelijke “iatrogene pandemie”, waarbij medische handelingen zelf substantieel hebben bijgedragen aan de sterfte.
Campbell prijst het werk van lijkschouwers maar is verbaasd dat het systeem deze signalen niet oppakte. Hij verwijst naar Alfred Russel Wallace’s 19e-eeuwse methode van nationale data-analyse als precedent en roept op tot vrijgave van geanonimiseerde medische dossiers voor onafhankelijk onderzoek. Met de huidige zevenjarige bewaartermijn in het Verenigd Koninkrijk waarschuwt hij dat cruciale data kunnen verdwijnen, waardoor nabestaanden mogelijk nooit duidelijkheid krijgen over de rol van medische behandelingen bij het overlijden van geliefden.
Belangrijke kanttekening: een sterke statistische correlatie bewijst geen causaal verband; de studie en Campbell pleiten juist voor open data en verder onafhankelijk onderzoek om oorzakelijke relaties te toetsen.