Overheid moet leren van excuses aan afstandsmoeders en -kinderen

In dit artikel:

De Nederlandse overheid droeg jarenlang mee aan het pijnlijke beleid waarbij duizenden ongehuwde moeders tussen 1956 en 1984 hun pasgeboren kind moesten afstaan. Volgens de commissie die dit verleden onderzocht, veroorzaakte die praktijk bij veel vrouwen en kinderen diepe en langdurige schade, zoals verdriet, woede en trauma’s. In het artikel worden de ervaringen van een afstandsmoeder en een afstandskind aangehaald om duidelijk te maken hoe ingrijpend de scheiding direct na de geboorte was.

De auteur vindt het terecht dat de staatssecretaris namens de overheid excuses aanbiedt, omdat de overheid deze gedwongen afstandsconstructies mogelijk maakte. Tegelijk wijst het stuk erop dat niet alle gevallen hetzelfde waren: sommige moeders stonden vrijwillig afstand af en sommige geadopteerden kijken positief terug op hun situatie. Toch mag dat volgens het artikel niet leiden tot het wegwuiven van het leed van de grote groep die wél schade opliep.

Daarnaast wordt de kwestie verbonden aan het actuele debat over draagmoederschap. De schrijver waarschuwt dat de Tweede Kamer bij het nieuwe wetsvoorstel moet voorkomen dat dezelfde fouten opnieuw worden gemaakt, omdat ook daar later vragen, spijt en claims van onvrijwilligheid kunnen ontstaan.