Over John Bunyan en de armoede van 'wereldkaartprediking'  

In dit artikel:

De auteur bekritiseert predikanten die tijdens kerkdiensten veel aandacht besteden aan oorlogen en internationale crises, terwijl het persoonlijke geestelijke leven van gelovigen onderbelicht blijft. Aan de hand van John Bunyans *De Christenreis* wordt uitgelegd dat dramatische beelden van strijd, angst, gevangenschap en overwinning oorspronkelijk bedoeld waren als verbeelding van de innerlijke geloofsweg, niet als analyse van geopolitieke gebeurtenissen.

Volgens de auteur verschuift de prediking tegenwoordig juist vaak van binnen naar buiten. Preken over Oekraïne, Sudan, mogelijke Russische sabotage en bommen op Nederland moeten toehoorders weliswaar naar Christus leiden, maar maken volgens de auteur onvoldoende duidelijk wat bekering en geestelijke groei concreet betekenen. Daardoor blijven persoonlijke worstelingen, weerstanden en angsten onbesproken. Zeker kinderen kunnen bovendien onnodig worden blootgesteld aan apocalyptische toekomstbeelden.

Deze zogenaamde ‘wereldkaartprediking’ leidt volgens de auteur tot veruiterlijking, depersonalisering en oppervlakkigheid: kerkgangers worden toeschouwers van wereldnieuws in plaats van aangesproken te worden op hun eigen geloofsleven. Ook betwijfelt de auteur of predikanten de geopolitieke ontwikkelingen altijd juist duiden; de huidige wereldsituatie kan volgens hem ook worden gezien als een verschuiving in machtsverhoudingen, in plaats van uitsluitend als een naderende ramp.

Daarom roept de auteur voorgangers op de wereldkaart tijdens de preek dicht te vouwen en opnieuw ruimte te maken voor de geestelijke kaart: de persoonlijke weg van de gelovige en wat nodig is om daarin tot behoud en verdieping te komen.