Oud-leerlingen Pieter Zandt Kampen blikken terug tijdens reünie: goede schooltijd, maar een bubbel

In dit artikel:

Op de Pieter Zandt in Kampen kwam vrijdagavond bijna 2.000 oud-leerlingen en oud-medewerkers bijeen voor een reünie ter gelegenheid van het veertigjarig bestaan van de reformatorische middelbare school. De hele school was in gebruik: in de hal stonden fakkels bij de ingang, in de aula klonken gezelschappen en zang, en in de gymzalen troffen jaargangen elkaar voor praatjes, herinneringen en een beetje ouderwetse baldakigheid.

Bezoekers reageerden verschillend op hun schooltijd. Sommigen, zoals Alwin Kers, koesteren vooral de sociale banden: vriendschappen uit de periode bleken blijvend. Anderen herinneren zich vakken en lessen — twee oud-leerlingen noemen de kooklessen en de gezelligheid in een meidenklas — maar ook dat geloofsgesprekken en gemeenschappelijke normen onderdeel van het dagelijkse leven waren. Dat zorgde voor veilige, samenhangende jaren, maar leidde volgens enkelen ook tot een beschermde blik op de wereld. Arjan van den Brink zei dat het reformatorische onderwijs zijn onwetendheid over de bredere samenleving versterkte; pas later ontdekte hij dat niet-gelovigen net zo aardig kunnen zijn.

Sommige reünisten merkten dat de identiteit van de school voor hen minder opvallend was omdat ze zelf uit dezelfde achtergrond kwamen. De Urkse broers Auke en Kees Post beschreven hun periode als een beetje baldadig en vol grapjes, wat op deze avond opnieuw opleefde toen een eenwieler uit de berging tevoorschijn kwam. Jongere alumni, zoals Loes Scherpenisse (examen 2014), benoemden dat sommige docenten hun geloof vooral lieten zien in gedrag en betrokkenheid, maar dat de regelgeving soms streng aanvoelde.

Er was ook aandacht voor continuïteit en verandering: oud-docenten met wie alumnus Arnold van der Linde vroeger in gesprek ging, blijken nog steeds dezelfde persoon te zijn, maar met meer openheid voor andere levensvisies — en eenzelfde wens om de liefde van Christus te laten zien. De reünie fungeerde zo niet alleen als gezellig samenzijn, maar ook als moment van reflectie op wat de school heeft bijgedragen: vriendschappen, vorming in ethiek en apologetiek, en een gedeelde identiteit die zowel troost als beperktheid bood.

Kortom: een drukbezochte, nostalgische avond waarin herinneringen, kleine ondeugden en serieuze gesprekken over geloof en wereld elkaar afwisselden, en waarin zichtbaar werd hoe de school generaties gevormd heeft — met variërende waardering en kritische terugblikken.