Oud-galeriehouder Hans Gieles (69) ontvangt 1558 euro AOW per maand: 'Ook met weinig geld is het te bolwerken in Amsterdam'
In dit artikel:
Hans Gieles (69), voormalig galeriehouder en organisator van kunstbeurzen, leeft sinds enkele jaren een sober maar stabiel leven op het Westerdokseiland in Amsterdam. Hij ontvangt 1.558 euro AOW per maand en huurt een 75 m² sociale woning voor 713,22 euro; zijn muren hangen nog steeds vol kunst. Acht jaar geleden was zijn situatie totaal anders: na een scheiding en een zware depressie raakte hij thuisloos en belandde in de nachtopvang.
In 2018 meldde Gieles zich bij de sociale dienst op de Jan van Galenstraat. Hij kreeg tijdelijk een plek in de nachtopvang in Noord, daarna verhuisde hij naar een opvang van het Leger des Heils aan de Oudezijds Voorburgwal. Via HVO-Querido kwam hij in een woonproject in de Tolstraat in De Pijp terecht en uiteindelijk kreeg hij de woning waar hij nu woont toegewezen. De gemeente gaf hem bovendien 3.600 euro om het huis in te richten; daarvan kocht hij niet alleen noodzakelijke meubels, maar ook kleurrijke vloerbedekking—hij heeft een hekel aan laminaat.
Gieles benadrukt dat zijn huidige situatie naast beleid en hulp ook geluk bevat: een lage huur maakt het financieel haalbaar. Hij zegt dat rust voor hem belangrijker is dan veel geld: “rust is het allerbelangrijkste.” Zijn levensstijl is zuinig en doelbewust spaarzaam. Hij kookt zuinig (warm water uit de waterkoker), vervangt spullen pas als ze stuk zijn, gebruikt ventilatoren om verwarmingslucht te verspreiden en doet sporadisch een warme douche. Hij koopt boodschappen bij de dichtbij gelegen Albert Heijn en let op aanbiedingen. Hij werkt niet meer, maar vult zijn dagen met lezen, het schrijven van verhalen op Facebook en lange telefoongesprekken met vrienden en familie.
Toch heeft hij ook eigen uitgaven: hij rookt shag (ongeveer drie pakjes per maand), drinkt naar eigen zeggen ongeveer één fles wijn per dag en koopt af en toe kunst. Hij wil laten zien dat je ook met weinig geld in Amsterdam kunt rondkomen zonder alles op te geven: geen dagelijkse horeca, zelden vakantie, maar wel sociale momenten met familie en vrienden die hij waardeert, ook als die uitstapjes duur uitvallen.
Gieles reflecteert dat wat hem overkwam — een depressie gevolgd door een scheiding en dakloosheid — iedereen kan treffen. Hij waardeert de hulp die hem in staat stelde zijn leven weer op te bouwen en voelt zich niet schuldig over de bijstands- en gemeentelijke steun die hij kreeg. Zijn verhaal illustreert hoe combinatie van vangnetten, persoonlijke keuzes en geluk iemand weer op de been kan helpen in een dure stad als Amsterdam.