Opinie: Oscars dit jaar politieker dan ooit - entertainment op laatste plaats
In dit artikel:
De 98e Academy Awards in Los Angeles werden zondagavond opvallend politiek. Op het podium van het Dolby Theatre en op de rode loper gebruikten presentator Conan O’Brien, prijswinnaars en filmmakers hun momenten om te spreken over Palestina, oorlog, immigratie, wapengeweld en de opkomst van AI — vaak met het doel publiek en media-aandacht te winnen.
Vroege signalen kwamen van Javier Bardem, die bij de uitreiking van de internationale filmprijs riep: “No to war, and free Palestine”, wat tot luid applaus leidde. Op de rode loper droeg het team van The Voice of Hind Rajab pins met de oproep tot een “permanent ceasefire”; de Palestijnse hoofdrolspeler Motaz Malhees kon door een Amerikaans reisverbod niet aanwezig zijn en zei via een bericht: “Je kunt een paspoort blokkeren, je kunt een stem niet blokkeren.”
Grote kaskraker van de avond was Paul Thomas Andersons One Battle After Another, dat zes Oscars pakte, waaronder beste film en regie. De dystopische film over een verzet tegen een autoritair regime dat migranten detentie oplegt, werd in dankwoorden gekoppeld aan zorgen over de huidige politiek; Anderson noemde zijn film een soort verontschuldiging aan zijn kinderen voor “de rommel die we achterlaten” en sprak de hoop uit dat jongere generaties gezond verstand brengen.
Andere prijswinnaars gebruikten hun speeches eveneens voor maatschappelijke boodschappen: Joachim Trier beklemtoonde verantwoordelijkheid voor kinderen, Michael B. Jordan sprak over representatie na zijn prijs voor beste acteur, en Maggie Kang droeg haar animatieprijs op aan Koreaanse kijkers die zich nu eindelijk vertegenwoordigd zien. Documentaires trokken de aandacht met verhalen over geweld en repressie: All the Empty Rooms zoomt in op slaapkamers van kinderen die bij schietpartijen omkwamen, terwijl Mr Nobody Against Putin waarschuwde voor staatsgeweld en de invloed van oligarchen — “zelfs een nobody meer macht heeft dan we denken”, aldus co-regisseur David Borenstein.
Er was ook technologiekritiek: Will Arnett benadrukte dat de avond mensen moest vieren, “geen AI”, en een satirische clip hekelde hoe films worden aangepast voor telefoons. O’Brien wisselde satire en ernst, en sloot met een oproep in moeilijke tijden naar samenwerking in de filmwereld. Bij de In Memoriam viel op dat Brigitte Bardot ontbrak, een afwezigheid die verband houdt met haar latere, controversiële politieke standpunten.