Opinie: 'Hoe voelt het voor onze jongeren bij De Dijk om het veld op te stappen na zo'n bericht in de krant?'

In dit artikel:

Vrijwilligerscoördinator en moeder Marit Kampen reageert op een column van Yesim Candan die recent beschreef hoe een multicultureel jeugdteam van ASV De Dijk bij een uitwedstrijd bij AFC een scheidsrechter zou hebben aangevallen en uitgescholden. Kampen waarschuwt dat het noemen van de club in die context schadelijke gevolgen kan hebben: ouders kunnen afhaken en de toch al kwetsbare vrijwilligersbasis van De Dijk wordt verder onder druk gezet. Ook kan zo’n bericht vooroordelen en stigma’s bevestigen waar multiculturele jongeren last van hebben.

Kampen schetst aan de hand van haar achtjarige betrokkenheid een ander beeld van De Dijk: een wijkclub in Amsterdam-Noord die, juist in een sterk gentrificerend stadsdeel, als ontmoetingsplek functioneert voor uiteenlopende bewoners. Ze beschrijft vaste ritmes en ontmoetingen — senioren aan de bar, een damesteam van moeders, meidenteams met jonge vrouwelijke trainers, en vaak trainers van kleur die uit de buurt komen — en de sociale en opvoedkundige rol die de club vervult. De kantine, de barbecue op zaterdag, lokale ondernemers met kebab en de ligging aan de Schellingwouderdijk tonen de club als laagdrempelige gemeenschapsplek waar kinderen rolmodellen en vriendschappen vinden.

Tegelijk erkent Kampen dat het “schuurt”: er zijn kwetsbare wijken en kinderen die begeleiding nodig hebben, en de club probeert dat met vallen en opstaan te doen binnen de grenzen van vrijwilligerswerk. Ze sluit af met een concreet tegenvoorbeeld van het geschetste incident: afgelopen zaterdag zag ze haar kleurgemengde team sportief winnen (7-9), waarna trainers en kinderen elkaar de hand schudden — een moment dat toont dat het voortdurende beeld van wangedrag niet representatief hoeft te zijn. Kampen pleit daarmee voor nuance en voor het erkennen van de belangrijke sociale functie van ASV De Dijk.