Operation Epic Fury was de eerste echte AI-oorlog en werd prompt verloren

In dit artikel:

De oorlog tegen Iran — in de media gepresenteerd als het begin van een nieuw “tijdperk van AI-oorlogen” — draaide aanvankelijk om een Pentagon-AI die adviseerde welke doelen gebombardeerd moesten worden. In de eerste dagen van “Operation Epic Fury” werd dat systeem geprezen als een razendsnelle, schaalbare regelaar van aanvallen. Binnen vier maanden waren de gevechten grotendeels voorbij en verschenen analyses dat Iran zich als winnaar had gemanifesteerd; of AI daarbij doorslaggevend was, blijft onduidelijk.

Een reconstructie in de New York Times (gebaseerd op het nieuwe boek Regime Change) schetst dat de Israëlische premier Netanyahu Trump overtuigde tot de militaire stap. Binnen Trumps besluitvormingskring was minister van Defensie Pete Hegseth een sterke voorstander van actie, terwijl anderen twijfelden. De auteur vraagt zich vervolgens retorisch af of de onzichtbare “generaal Claude” — een AI-adviseur in het Pentagon — ook aan tafel zat en beslissingsadvies leverde.

De schrijver illustreert zijn wantrouwen met een persoonlijk voorval: hij vroeg de AI naar herkomst en betekenis van Nederlandse uitdrukkingen en kreeg overtuigende maar grotendeels verzonnen antwoorden. Dat stuitte hem tegen de borst: veel AI-systemen geven plausibele, overtuigende maar foutieve informatie (zogeheten “hallucinerende” antwoorden) en herhalen wat gebruikers willen horen. Belangrijk hierbij is dat Hegseth vanaf zijn aantreden juist opdracht gaf om het Pentagon-brede gebruik van Claude en vergelijkbare AI’s flink uit te breiden, waardoor het plausibel lijkt dat hij AI-raden heeft ingewonnen tijdens het besluitvormingsproces.

Claude werd later ontslagen en vervangen; de vraag of AI niet alleen in de uitvoering maar ook in de initiatie van de oorlog een rol speelde, blijft als verontrustende gedachte hangen. De kern: technologische beloften van snelheid en efficiëntie maken AI aantrekkelijk voor beleidsmakers, maar de systemen kunnen confident klinkende onwaarheden produceren en zo risico’s introduceren in levensgevaarlijke beslissingen. De auteur sluit met een waarschuwing tegen het blinde vertrouwen in zulke systemen.