Op zijn best is Rob Jetten nog een burgemeester in oorlogstijd die zich wijsmaakt erger te voorkomen

In dit artikel:

Nederland heeft samen met Denemarken, Duitsland, Oostenrijk en Griekenland een delegatie naar Rwanda gestuurd om te onderhandelen over een zogenoemde ‘terugkeerhub’ voor afgewezen asielzoekers. Volgens de auteur is die term misleidend: het centrum zou vooral dienen om mensen die Europa niet kan of wil terugsturen buiten de Europese grenzen onder te brengen, zonder duidelijkheid over hun rechten en toekomst.

De onderhandelingen vinden plaats met president Paul Kagame, die Rwanda sinds 2000 autoritair bestuurt. Kagame wist na de genocide van 1994 stabiliteit en economische groei te brengen, maar onderdrukt oppositie, controleert het publieke debat en wint verkiezingen met zeer ruime meerderheden. Ook wordt Rwanda geregeld beschuldigd van inmenging in de oorlog in buurland Congo via steun aan Tutsi-milities. Tegelijk heeft het land door zijn ontwikkeling en internationale economische relaties een relatief goede reputatie in het Westen.

Emeritus-hoogleraar Nick Huls waarschuwt volgens de auteur dat Kagame niet alleen financiële steun zoekt, maar ook invloed op Europese regeringen. Een deportatiecentrum zou hem daardoor een politiek drukmiddel kunnen geven. De auteur noemt het plan daarom riskant en moreel verwerpelijk. Hij verklaart de Europese bereidheid eruit dat centrum- en regeringspartijen uit angst voor extreemrechts streng willen lijken op migratiegebied. Het idee zou volgens hem bovendien getuigen van een ouderwetse koloniale houding waarbij Europese landen verantwoordelijkheid naar Afrika afschuiven.

De auteur verwijt premier Rob Jetten dat hij de onderhandelingen niet blokkeert. Daarmee zou hij, ondanks eerdere beloften om het anders te doen, volgens het opiniestuk niet bijdragen aan een oplossing voor Nederland. Aan het slot benadrukt de auteur daarnaast dat het toeslagenschandaal en de Groningse aardgaswinning politieke aandacht moeten houden.