Op weg naar de uitvaart van mijn moeder zien we een ree. Zegt niks meent zoon: 'We zagen laatst vijf reeën en toen gingen we naar de tandarts | column Herman Sandman

In dit artikel:

Herman Sandman rijdt met zijn vrouw en jongste zoon naar het dorp van zijn jeugd voor de uitvaart van zijn moeder, die vier dagen eerder overleed terwijl hij met zijn vader en zus net broodjes knakworst at. Net buiten het dorp, voorbij het grote bos, steken reeën de weg over — een beeld dat meteen associaties oproept met tekens van overledenen. De familie wisselt anekdotes uit over zulke voortekens: de vrouw van Sandman herkent haar moeder in elk roodborstje, zijn eigen moeder zag haar moeder altijd in duiven, en zijn zus had kort voor of tijdens het sterven mogelijk een duif op het balkon zitten.

De jongste zoon blijft nuchter en relativeert met het voorbeeld dat ze onlangs ook vijf reeën zagen toen ze naar de tandarts gingen. Sandman maakt zich vooral zorgen over zijn eigen emotie: hij moet het In Memoriam voorlezen en vreest dat hij zal moeten huilen. Ook de diaken, die de herdenkingsdienst voorbereidde, merkte op dat veel Oost-Groningers tijdens zulke bijeenkomsten emotioneel werden en meteen verontschuldigden voor hun tranen. De sfeer oscilleert tussen bijgeloof, troostende symboliek en familiekleurechte nuchterheid; als afsluiter grapt de zoon dat hij zich bij het zien van een roodborstje meteen zou bekeren tot het jainisme.