Op pad met eikels, beukennootjes en berkenzaad om de wereld te redden: 'De man die bomen plantte' bewijst dat ieder mens tot grootse daden in staat is

In dit artikel:

De opvallendste bespreking gaat over De man die bomen plantte, de stripbewerking van Jean Giono’s ecologische fabel door scenarist Florence Lebonvallet en tekenaar Vincent Casanave. Het verhaal speelt zich af in de Haute-Provence, waar de zwijgzame herder Elzéard Bouffier vanaf het begin van de twintigste eeuw jarenlang eikels, beukennootjes en berkenzaad plant. Zo verandert hij een dorre, verlaten streek langzaam in een leefbaar bos, dat zelfs twee wereldoorlogen doorstaat.

De gebeurtenissen worden verteld door Jean, die Bouffier gedurende tientallen jaren bezoekt en de groei van het bos en de terugkeer van de bevolking observeert. De sobere vertelling met veel stiltes sluit aan bij Giono’s oorspronkelijke verhaal. Casanaves losse tekenstijl en vrije pagina-indeling brengen het ruige landschap overtuigend in beeld, terwijl Claire Champions kleurgebruik de ontwikkeling van de natuur en de donkerte van de oorlogen benadrukt. Lokale politici die het succes van het bos voor zichzelf proberen te gebruiken, zorgen voor een lichtere, satirische noot.

Giono schreef de korte fabel in 1953 voor Reader’s Digest. Bouffier bleek een verzonnen personage, maar het verhaal verscheen alsnog en groeide uit tot een wereldberoemde parabel. De stripbewerking legt extra nadruk op de actualiteit: tegenover ontbossing, natuurbranden en klimaatopwarming staat het hoopvolle idee dat één persoon een groot verschil kan maken.

Daarnaast bespreekt de auteur drie andere strips. In Tango 9: Broederliefde ontdekt de stoïcijnse huurling Tango dat zijn louche broer betrokken is bij een nieuwe drugsroute tussen Puerto Rico en Florida. De reeks wordt geprezen om haar strakke opbouw, spanning en broeierige decors. Jim Cutlass integraal bundelt alle zeven westernverhalen over een voormalige noordelijke officier die na de Amerikaanse Burgeroorlog een katoenplantage in Louisiana erft. De reeks wordt gaandeweg donkerder, met voodoo en zwarte magie. De Kremlinfluisteraar, gebaseerd op Giuliano da Empoli’s roman, vertelt fictief hoe Poetins spindoctor Vadim Baranov diens machtspositie helpt opbouwen. Het verhaal is onderhoudend en fascinerend, maar volgens de bespreking remmen de vele tekstkaders het tempo.