Op Britse Prinsjesdag wordt gevochten om het leiderschap van Labour 

In dit artikel:

Het vertrouwen in premier Keir Starmer is praktisch verdwenen, maar door interne verdeeldheid en ingewikkelde partijregels kan hij voorlopig blijven zitten. Dit politieke hoogtepunt valt samen met het begin van het parlementaire jaar in Londen: terwijl koning Charles in zijn Gouden Koets plaatsneemt en de troonrede voorbereidt, woedt binnen Labour een open crisis over het leiderschap.

De afbrokkelende gezag van Starmer begon de afgelopen maanden, na zeer teleurstellende resultaten bij lokale en regionale verkiezingen in Engeland, Wales en Schotland. Bijna honderd Labour-Kamerleden hebben hun vertrouwen in hem opgezegd, maar een officiële leiderschapsuitdaging kan alleen plaatsvinden als minimaal 20 procent van de Labour-MPs — 81 parlementsleden — een alternatieve kandidaat steunt. Die eendracht ontbreekt: critici willen Starmer weg, maar vinden nog geen gemeenschappelijke opvolger.

Binnen Labour bestaan grofweg twee oppositiegroepen. Aan de rechterzijde verzamelt zich een kamp rond gezondheidsminister Wes Streeting; zijn positie wordt als wankel gezien en enkele bondgenoten, waaronder vier staatssecretarissen, traden al af. Aan de linkerzijde is veel steun voor Manchester-burgemeester Andy Burnham, maar hij heeft geen zetel in het Lagerhuis en kan daarom nog niet formeel kandidaat zijn; die vleugel wil wachten tot hij naar Westminster kan worden gehaald.

Starmer probeert de val uit te stellen door procedures aan te halen en interne besprekingen te beperken tot naformele gesprekken. Sinds het Brexit-referendum heeft het Verenigd Koninkrijk al zes premiers gehad; een zevende lijkt onvermijdelijk nu de spanningen binnen Labour niet snel oplosbaar lijken.