Ook voor jonge Marokkaanse Nederlanders geldt: politieke betrokkenheid is simpelweg niet sexy

In dit artikel:

De Volkskrant-redacteur Lotfi El Hamidi blikt in dit essay terug op zijn jeugd in Rotterdam, toen de opkomst van Pim Fortuyn, 9/11 en het debat over islam en migratie zijn generatie van Marokkaans-Nederlandse jongeren politiek wakker schudde. Waar jongeren van toen zich via schooldebatten, internetfora, rap en actiegroepen fel roerden tegen discriminatie en uitsluiting, ziet hij bij de huidige generatie vooral afstand tot politiek en activisme.

Om dat te testen spreekt hij in Amsterdam met vier mbo’ers van rond de achttien jaar, leerlingen van docent en schrijver Bilal Ben Abdelkarim. Die jongeren zeggen hoopvol naar de toekomst te kijken, maar voelen weinig voor demonstraties, publieke protesten of langdurig debat. Ze volgen maatschappelijke kwesties vooral via TikTok en Instagram, vertrouwen traditionele nieuwsmedia beperkt en vinden dat zichtbaarheid online risico’s met zich meebrengt. Hun betrokkenheid bij Gaza en Marokko is wel degelijk groot, maar uit zich eerder digitaal en persoonlijk dan op straat.

El Hamidi concludeert dat de oude collectieve strijd van de tweede generatie is veranderd in een individualistischer houding bij jongere Marokkaanse Nederlanders. Dat ziet hij deels als een gevolg van emancipatie: zij hoeven niet meer vanzelfsprekend te vechten tegen dezelfde openlijke vijandigheid als hun voorgangers. Tegelijk waarschuwt hij dat politieke uitsluiting niet verdwijnt alleen omdat jongeren ervoor kiezen het te negeren.