Ook op haar tweede album neemt Raye je mee van jazz naar het dance, van de hiphop naar film

In dit artikel:

Raye, de uit Londen afkomstige zangeres met Ghanese wortels, levert met This Music May Contain Hope een kolossaal tweede album af: zeventien nummers in bijna 75 minuten die aanvoelen als een filmische, theatrale achtbaan. Waar haar veelgeprezen debuut My 21st Century Blues (2023) en haar overweldigende liveshows al lieten zien dat haar voormalige platenmaatschappij een verkeerd oordeel maakte door haar te laten gaan, bevestigt dit album haar handelsmerk: geen vaste genre-afbakening maar een voortdurende wisselwerking tussen stijlen en vocale gedaantes.

Het album opent indrukwekkend — bijna als een trailer of hoorspel — en verdeelt ideeën over afzonderlijke nummers in plaats van alles in één track te proppen. Raye schakelt moeiteloos van jazz naar dance, van hiphop naar filmische arrangementen; een opvallende samenwerking met Hans Zimmer duikt op in het nummer Click Clack Symphony. Tekstueel balanceert ze tussen het intieme en het kosmische: geboorte, verslavingsgevoeligheid, mentale worstelingen en de spanning tussen echte gevoelens en schijn worden telkens in wisselend perspectief geplaatst.

I Know You’re Hurting is een hoogtepunt: een ruim zes minuten durende, opbouwende ballad die als een epische finale oogt — opvallend, omdat het album op dat punt pas halverwege is. Zowel thematisch als muzikaal bevestigt Raye haar status als veelzijdig artiest die grenzen opzoekt en voortdurend verrast.