Ook al 'uiterst rechts': eten

In dit artikel:

In een luchtig-kritisch stuk neemt de auteur een artikel uit De Groene Amsterdammer van Leonie de Jonge op de hak. De Jonge stelde dat extreemrechts eten inzet om nationale identiteit af te bakenen: döner en gehaktbal zouden symbolen zijn in een ideologie die culturele grenzen benadrukt. De criticus vindt die redenering slecht onderbouwd en tegenstrijdig: De Jonge beweert dat wie extreemrechts wil begrijpen ook naar het alledaagse (wat mensen eten en hoe ze erover praten) moet kijken, maar in praktijk beperkt zij zich volgens hem juist tot uitspraken van politici — en dan alleen van uiterst rechts.

Het commentaar haalt voorbeelden aan om de eenzijdigheid te illustreren: discussies over de Chinese keuken, Ed Milibands beruchte bacon-sandwichmoment, aandacht voor politici als Kamala Harris en standpunten van partijen als de Partij voor de Dieren en de PvdA over catering en vegetarisch eten. De criticus suggereert dat vergelijkbare culturele signalen ook buiten extreemrechts voorkomen, en dat media en “experts” geneigd zijn het rechts-populistische gebruik van zulke symbolen pathologisch of uitzonderlijk voor te stellen.

De hoofdboodschap is dat De Jonge’s analyse exemplarisch is voor wat de schrijver ziet als een bredere mediatrend: het normal-politieke verschijnsel van identiteitsmarkering wordt bij rechts prompt gepatologiseerd, terwijl soortgelijke praktijken elders weinig ophef geven. De toon van het stuk is spottend en ontnuchterend; de schrijver sluit af met een gezichtspunt over hypocrisie in media-aandacht en een ironische verwijzing naar honger naar couscous.