Onze zoon is zendeling, net als u
In dit artikel:
De schrijfster vertelt hoe ze deze lente alleen van Amsterdam via Wenen en Bangkok naar Chiang Mai vloog om haar oudste zoon Hugo, schoondochter Maryse en hun kinderen tijdelijk te ondersteunen in hun zendingswerk. Ze reisde onder haar eigen naam, droeg opvallende oranje schoenen en belandde in meerdere korte avonturen onderweg — zo hielp ze op Bangkok Airport een vrouw die haar man met gebrekkig Engels probeerde te bereiken.
Op het vliegveld van Chiang Mai was de emotionele hereniging met het gezin hartverwarmend: kleinkinderen die haar verwachtten als “mevrouw Hendrika met oranje schoenen” renden haar toe en het werd een ongedwongen knuffelfeest. Gedurende ruim twee weken hielp zij intensief mee in het gezin, vooral met homeschooling: elke dag ongeveer drie uur lesgeven aan een wiebelige kleuter en een rondrennende dreumes, wat ze als een flinke klus maar ook als verrijkend ervaarde.
Ze beschrijft haar groeiende bewondering voor Hugo en Maryse, die hard werken aan Thaise taal- en cultuurstudie. De schrijfster benadrukt de moeilijkheid van het Thais: een toontaal met veel medeklinkers en klinkers, geen spaties en een uitspraak die per toon de betekenis van woorden verandert. Hugo kan al eenvoudige Bijbelverhalen in het Thais vertellen; na de zomerse afronding van het taaltraject hoopt het gezin te verhuizen en fulltime te beginnen met missionair werk.
De achtergrond is helder: Thailand telt circa 71,5 miljoen inwoners en slechts ongeveer 0,7 procent is christen, waardoor het werk een grote uitdaging maar tegelijk een dringend beroep is. De schrijfster plaatst dit in bredere missionaire overtuiging: alle gelovigen zouden zendingsgezind moeten zijn, en een kerk die niet werft, sterft. Ze roept potentiële zendingskandidaten op zich biddend te laten informeren door een zendingsorganisatie en niet te laten weerhouden door gebrek aan vakbekwaamheid — een typerende afsluitende analogie is dat de ark door een amateur is gebouwd, de Titanic door professionals.
Kortom: een persoonlijk relaas van een moeder die praktisch en emotioneel meewerkt aan het zendingswerk van haar zoon, met aandacht voor de praktische aspecten van leven en werken in Thailand, de taalkundige en culturele drempels, en een aansporing aan lezers om betrokkenheid bij zending serieus te overwegen.