Onthullend: Annemarie Jorritsma (VVD) is de onschendbare koningin van de Haagse baantjescarrousel
In dit artikel:
Nieuwe Revu-publicatie van journaliste Dieuwertje Kuijpers hekelt de zogenoemde Haagse "baantjescarrousel" en zet VVD-coryfee Annemarie Jorritsma centraal als voorbeeld van een politiek-bestuurlijke elite die volgens het magazine onaantastbaar lijkt ondanks falen. De analyse beschrijft hoe bestuurders met omstreden of mislukkende dossiers – zo betoogt het stuk – nauwelijks repercussies ondervinden en vaak via netwerken en partijbindingen een zachte landing vinden in lucratieve commissariaten of publieke functies.
Jorritsma wordt in het artikel neergezet als iemand met meerdere misslagen in haar loopbaan, die desondanks regelmatig optreedt in talkshows en door media en bedrijfsleven wordt uitgenodigd. Kritiekpunt is ook haar nevenfunctie bij fietsenfabrikant Accell: Nieuwe Revu suggereert dat zij haar politieke rol inzet om commerciële belangen te promoten, wat volgens de publicatie de scheidslijn tussen publieke taak en privéwinst vervaagt.
Het stuk plaatst Jorritsma niet als uitzondering maar als symptoom van een breder fenomeen. Als tweede concreet voorbeeld noemt het Loek Hermans, wiens toezichthoudende rol bij zorginstelling Meavita en woningcorporatie Vestia in het verleden leidde tot financiële crises; ook hij zou desondanks weer elders hooggeplaatst zijn geraakt. Volgens de krant heeft de VVD het patroon van partitijdperk-banenruil overgenomen: loyale politici krijgen na politieke missers vaak nieuwe posities binnen raden van toezicht, burgemeestersposten of lobbyorganisaties.
De onderliggende klacht is dat een gesloten bestuurscultuur, met wederzijdse bescherming en netwerkbelangen, de democratische controle ondermijnt en het publieke belang schaadt. Nieuwe Revu en Kuijpers roepen op tot meer onderzoek en onafhankelijke journalistiek om deze praktijken bloot te leggen en verandering af te dwingen. De publicatie functioneert zowel als aanklacht tegen individuele bestuurders als tegen het systeem waardoor politiek falen volgens hen zelden wordt gevolgd door echte aansprakelijkheid.