Onrust over azc hoort niet thuis op schoolplein

In dit artikel:

De mogelijke vestiging van asielzoekerscentra zorgt opnieuw voor onrust in dorpen en wijken, en die onrust sijpelt volgens het artikel soms door naar het schoolplein. Al vóór de invoering van de spreidingswet (2024) leidde zo’n nieuws tot spanningen; de nieuwe wet, die gemeenten explicieter dwingt vluchtelingen op te nemen, versterkt het verzet. In tientallen gemeenten ontstonden petities en actiegroepen, waren demonstraties — soms gewelddadig — en kwamen raadsleden onder druk te staan, wat in enkele gevallen planningen om opvang te realiseren blokkeerde.

De boosheid is begrijpelijk, stellen betrokkenen: veel zorgen volgen op late of onvolledige communicatie door gemeenten en gaan over leefbaarheid, vermeende criminaliteit en woningwaarde. Die zorgen worden thuis besproken, maar de manier waarop ouders praten heeft consequenties voor kinderen. Recent trok een directeur van een reformatorische basisschool in Nieuw-Lekkerland aandacht door ouders aan te spreken nadat kinderen op het plein denigrerend over toekomstige azc-bewoners hadden gesproken. Hij riep op om in opvoeding en onderwijs eerlijk maar vriendelijk te blijven — woorden „met zout besprenkeld”: standpunten mag je hebben, maar bespreek ze met aandacht en mededogen.

Het schoolplein zou niet het toneel moeten zijn van polarisatie; klaslokaal en keukentafel bieden juist een kans om kinderen te leren hoe je gevoelig, respectvol en verantwoord praat over zo’n beladen onderwerp.