Onder Trump lijkt de verzwakking van de Verenigde Staten tot een politieke doctrine verheven

In dit artikel:

Volgens de auteur heeft Donald Trumps buitenlandse beleid de Verenigde Staten in een vicieuze cirkel van militaire, politieke en juridische verzwakking gebracht. Vijf maanden na het begin van de Amerikaanse oorlog tegen Iran zou de omvang van de mislukking duidelijk zijn geworden. Iran wist dat Trump geen grondinvasie wilde uitvoeren en kon de confrontatie daardoor laten escaleren. De VS moesten hun militaire aanwezigheid in het Midden-Oosten terugschroeven, terwijl bondgenoten van Iran, zoals de Houthi’s, aanvallen uitvoerden op Amerikaanse partners in de regio. De oorlog is bovendien impopulair in de VS, mede door de stijgende brandstofprijzen, wat Trump kwetsbaar maakt in de aanloop naar de tussentijdse verkiezingen.

Tegelijkertijd kiest Trump volgens het artikel steeds nadrukkelijker de kant van Rusland. Hij heeft de Amerikaanse wapensteun aan Oekraïne grotendeels stopgezet en stemde in met de aankoop van Russische diesel. De auteur stelt dat Trump Oekraïne vervolgens onterecht verantwoordelijk maakt voor de hoge brandstofprijzen, terwijl Rusland in Oekraïne energie-infrastructuur en tankstations aanvalt. De aangekondigde dieseldeal zou de wereldwijde voorraad niet vergroten en de prijzen waarschijnlijk niet structureel verlagen. Rusland kampt bovendien zelf met tekorten, waardoor onzeker is of het de brandstof kan leveren. Amerikaanse belastingbetalers zouden uiteindelijk mogelijk meer betalen dan aanvankelijk voorgespiegeld.

De overeenkomst heeft volgens de auteur vooral een symbolische en geopolitieke betekenis: sancties tegen Rusland worden versoepeld en Moskou krijgt financieel voordeel. Ook wordt gewezen op mogelijke belangenverstrengeling, omdat Russische oliedeals zouden zijn toegezegd aan Trumps schoonzoon en een bevriende onderhandelaar. De auteur suggereert dat persoonlijke financiële belangen of smeergeld een rol kunnen spelen. Daarnaast zou de aankoop van Russische diesel in strijd zijn met een Amerikaanse wet uit 2022 en botsen met strengere sancties die Trump zelf onlangs ondertekende. Dat zou niet alleen tegenstrijdig zijn, maar ook het gezag van de Amerikaanse rechtsstaat aantasten.

De auteur benadrukt dat Iran en Rusland nauw samenwerken: Iran levert drones en expertise aan Rusland, terwijl Moskou Iran politiek en militair steunt. Door Rusland te betalen helpt Trump volgens die redenering indirect ook Iran, terwijl hij tegelijk probeert president Vladimir Poetin gunstig te stemmen. Trumps oproep aan Oekraïners om een andere president te kiezen wordt beschreven als het overnemen van Russische propaganda en als een ondermijning van het principe dat kiezers zelf hun regering bepalen.

Het artikel concludeert dat Poetins invloed op Trump groot is en dat Rusland vooral sterk lijkt door de zwakte van de Amerikaanse president. Trumps beleid zou oorlogen verlengen, verantwoordelijkheid afschuiven en tegenstanders bevoordelen, terwijl Trump en zijn vertrouwelingen daar mogelijk financieel van profiteren. De auteur ziet daarin geen samenhangende buitenlandse strategie, maar een combinatie van zwakte, corruptie en opportunisme die de positie van de VS als supermacht verder ondergraaft.