Onder hevige beperkingen blijft Save the Children doorgaan in Gaza: 'Maar we staan op het punt een generatie te verliezen'
In dit artikel:
Xavier Joubert, directeur van Save the Children voor de bezette Palestijnse gebieden, bezocht recent Den Haag om Nederlandse politici en beleidsmakers te wijzen op de humanitaire crisis in Gaza en de Westelijke Jordaanoever. Sinds september mogen internationale medewerkers van zijn organisatie niet meer in Gaza werken, nadat Israël vorig jaar striktere registratie-eisen invoerde. Save the Children weigerde gevoelige persoonlijke gegevens van medewerkers te overhandigen en verloor daardoor haar officiële registratie; de internationale staf kon de gebieden niet meer betreden.
Toch zet de organisatie haar hulp voort dankzij een team van ongeveer 250 Gazanen, waaronder zo’n 50 vrijwilligers. Vanuit meer dan vijftig tentenkampen blijven zij levensreddende taken uitvoeren: wekelijks worden circa 4.000 kinderen gescreend op ondervoeding, er wordt medische hulp geboden via lokale partners en kwetsbare groepen zoals zwangere vrouwen en moeders die borstvoeding geven krijgen ondersteuning. Operationeel improviseert men veel: voorraden en brandstof (noodvoorraad 6.000 liter) worden strak beheerd, generatoren en vervoer beperkt om tekorten op te vangen.
Joubert schetst een werkomgeving waarin elke beweging van ngo’s nauwlettend gevolgd wordt en onderhandelen met de Israëlische overheid nauwelijks mogelijk is — iets wat hij in eerdere crisissen wél kon doen. De beperkingen hebben geleid tot creatieve logistieke oplossingen en versterkte samenwerking met lokale partners, maar geen structurele verbetering van toegang of veiligheid. Voor water en basisvoorzieningen geldt dat beschikbaarheid grillig en vaak ontoereikend is; rapporten van andere hulpinstanties stellen dat water als drukmiddel wordt gebruikt, iets wat Joubert diep verontrust.
Emotioneel raakt het werk Joubert zwaar. Waar in andere crisissituaties soms zicht was op korte termijn herstel, is dat voor Gaza volgens hem nauwelijks aanwezig: kinderen groeien op zonder stabiel onderwijs, basisrechten en toekomstperspectief, waarmee het risico bestaat een hele generatie te verliezen. Hij roept lidstaten zoals Nederland op om politiek meer te doen om de wreedheden en de beperkte humanitaire toegang aan te pakken.
Kortetermijnhoop is voor Joubert verbonden aan verbeterde humanitaire toegang en een definitief staakt-het-vuren; praktisch betekent dat betere routerningsmogelijkheden voor hulpgoederen en het herstel van vertrouwen tussen autoriteiten en hulporganisaties. Tot die tijd probeert Save the Children via lokale teams en partners het leed van kinderen te verzachten, omdat die kleine successen volgens Joubert nodig zijn om de organisatie op de been te houden.