Onder de paradijselijke oppervlakte schuilen bij Sharelly Emanuelson vragen over kolonialisme en klimaat

In dit artikel:

Jonge Antillianen blijven naar Nederland verhuizen voor studie, wat de beperkte kansen voor creatieve professionals op de eilanden benadrukt. De Curaçaose kunstenaar en filmmaker Sharelly Emanuelson keerde echter terug naar haar geboortegrond, omdat zij zich daar meer thuis voelt. In haar documentaire "Su Solo Y Playanan" uit 2020 komen de zorgen van locals over de uitstroom van jongeren naar voren.

Emanuelson, die in Nederland onderscheidingen ontving zoals de Charlotte Köhler Prijs, presenteert haar werk in de tentoonstelling "Between a dance and sitting in a chair" in Amsterdam-Zuidoost. Haar werk reflecteert op kolonialisme, toerisme en klimaatproblemen, met een focus op de Caribische cultuur. De video-installatie toont de wapa-dans van Bonaire en verwijst naar de lokale Maskarada, waarbij de kunstenaar de waarde van het Caribisch erfgoed benadrukt.

Haar werk roept vragen op over wat belangrijk is om vast te leggen en wie de verhalen vertelt. Het videowerk "Ik Moet Moed Hebben" behandelt de onderwijservaring van de kunstenaar, die als kind geen onderwijs in haar moedertaal Papiaments kreeg. Bovendien reflecteert zij in "The Unintended Audience" op de koloniale beeldvorming en de achterliggende boodschappen voor een Nederlands publiek.

Emanuelsons tentoonstelling biedt een eigentijdse blik op de Antillen, waarbij ze de kloof tussen westerse en Caribische kennis verkent. Hoewel het multimedia-werk "Siudadanos" soms overweldigend kan zijn, nodigt de expositie uit tot reflectie over de schoonheid die voortkomt uit de interactie tussen deze twee kenniswerelden.