Onder Andries Jonker heeft Oranje bijna alle glans van 2017 verloren

In dit artikel:

Andries Jonker nam na drie jaar als bondscoach afscheid van het Nederlands vrouwenvoetbalteam, dat sinds de Europese titel in 2017 aanzienlijk is teruggezakt. Ondanks zijn volhardende optimisme en lovende woorden over de "enorme potentie" van zijn team, faalde hij erin om die kansen om te zetten in blijvend succes. Aanvankelijk bracht Jonker stabiliteit en vertrouwen terug na de moeizame periode onder zijn voorganger Mark Parsons, waarbij hij het vrouwenvoetbal met passie en duidelijke doelen wilde inspireren, zoals aanvallend spel, winnen en aansluiting bij de wereldtop.

Echter, andere landen liepen inmiddels vooruit doordat hun talenten konden rijpen bij topclubs, terwijl de Nederlandse Eredivisie achterbleef, mede door onvoldoende inzet van de KNVB en clubs. Jonker bleef vooral vertrouwen op de "gouden generatie", waardoor jong talent zelden doorbrak. De prestaties binnen de mondiale top bleven teleurstellend; van twaalf duels tegen toplanden werd slechts één gewonnen.

De laatste maanden van zijn dienstverband werden overschaduwd door interne spanningen en een moeizame communicatie vanuit de KNVB. Directeur Nigel de Jong informeerde Jonker op een voor hem beledigende wijze dat zijn contract niet zou worden verlengd, iets waar ook het team niet openlijk tegen in ging. Jonkers koppigheid en zijn onvermogen om kritisch afstand te nemen van zijn eigen positie zorgden bovendien voor onrust.

Het resultaat was een pijnlijke afloop met een teleurstellend EK, waar Nederland niet verder kwam dan de groepsfase, voor het eerst sinds 2013. Het team verloor veel van zijn glans sinds 2017, mede door een combinatie van sportief falen, interne conflicten en organisatorische fouten. Terwijl Jonker bleef hameren op de kwaliteiten van zijn spelers, raakte het enthousiasme steeds meer verward met eigenwijsheid, wat uiteindelijk weinig vruchtbaar bleek voor het vrouwenvoetbal in Nederland.