Ondanks het verdriet coacht Edith een handbalteam, helpt ze oudere Amsterdammers aan ritjes en valt ze in op school

In dit artikel:

Elles van Vuuren schrijft in Ode van Het Parool een lofzang op Edith Dunharden, een geboren en getogen Amsterdamse die al jaren onmisbaar is in haar buurt. Sinds haar pensionering zo’n vijf jaar geleden blijft Edith actief: ze plant ritjes voor minder mobiele stadsgenoten via stichting Heen en Weer, coacht jeugd bij handbalvereniging Westsite en valt regelmatig in als invalkracht op basisschool De Witte Olifant in de Nieuwe Uilenburgerstraat. Het afgelopen jaar verloor ze veel dierbaren, maar toch bezocht ze zieken in het Antoni van Leeuwenhoek en zette ze haar vrijwilligerswerk onvermoeibaar voort. Volgens de schrijver verdient ze erkenning — een pluim en een lintje.