Om zijn fascistische systeem te voltooien, moet Trump een oorlog beginnen die het land niet wil
In dit artikel:
Donald Trump komt volgens dit stuk niet verder dan dreigen en vernielen; zijn State of the Union‑toespraak van 26 februari 2026 toonde fascistische retoriek, maar vooral een uitgeputte leider zonder werkbaar alternatief. De toespraak bevatte klassieke fascistische ingrediënten — een leider boven de wet, een mythisch verleden, het schetsen van een zorgvuldig gekozen vijand — maar die taal dekt geen reëel vermogen om een nieuw systeem op te bouwen.
Wie en wat: Trump plaatste de Democraten als zondebok en koppelde hen aan illegale immigratie en criminaliteit. In de praktijk voert zijn regering een harde campagne tegen migranten, met geweld in steden, controle op het platteland en zelfs de bouw van grote detentiecentra; na een moord in Minnesota werden desinformatie en leugens verspreid over de slachtoffers. Die repressieve praktijken zijn schrijnend, maar ze hebben niet geleid tot het breken van breed maatschappelijk verzet.
Wanneer en waar: de analyse refereert aan recente acties en de SOTU‑toespraak van februari 2026 en kijkt naar binnenlandse ontwikkelingen in de VS en naar spanningen met Iran en Venezuela. De auteur betoogt dat Trump in de Verenigde Staten wordt tegengehouden door publieke tegenkracht, zwakke economische cijfers en dalende populariteit.
Waarom geen volwaardig fascisme? De kernstelling is dat fascisme niet alleen retoriek, maar ook een grootschalige buitenlandse oorlog nodig heeft om nationalistische eenheid, betekenis en legitimatie voor onbeperkte macht te verschaffen. Trump lijkt zo’n oorlog nodig te hebben om zijn project te voltooien, maar hij mist twee cruciale dingen: de vaardigheid om een oorlog effectief te voeren en de verankerende instituties om een langdurige strategie te dragen. Zijn regering zou veel van die instrumenten hebben uitgehold, waardoor een geslaagde druk‑of oorlogscampagne tegen Iran onwaarschijnlijk is.
Twee mogelijke paden worden geschetst. In het eerste gebeurt er weinig: de VS trekken zich terug of beperken zich tot symbolische aanslagen, die Trump als overwinning zou presenteren maar die de binnenlandse machtspositie nauwelijks versterken. In het tweede valt de VS Iran binnen — dat zou weliswaar het enige scenario zijn dat de transformatie richting openlijk fascisme snel kan versnellen, maar het is zeer risicovol. Een invasie vereist militaire bekwaamheid, publiek geduld en heldere communicatie, eigenschappen die Trump en zijn team volgens de auteur missen. Een mislukte of langdurige oorlog zou zijn politieke einde kunnen bespoedigen.
Corruptie en motief: Trump zoekt zowel macht als persoonlijk gewin. Buitenlandse politiek wordt soms gepresenteerd als 'deals' die in feite ruimte laten voor omkoping en zelfverrijking; dat patroon past volgens de auteur in zijn levensverhaal: een zakenman uit Queens die macht gebruikt om erkenning en financieel profijt te vergaren, ten koste van instituties.
Politieke consequenties en verzet: Trump zit volgens de analyse klem — hij kan veel kapotmaken, maar niet bouwen. Met de tussentijdse verkiezingen in het vooruitzicht rest hem hoofdzakelijk twee routes: hopen op een snelle oorlogsoverwinning (onwaarschijnlijk) of proberen verkiezingen te manipuleren (waarschijnlijker maar niet gegarandeerd succesvol). Mogelijke strategieën zoals het uitstellen van verkiezingen met terrorisme‑claims worden vermeld, maar er is ook vertrouwen dat journalisten, rechters en maatschappelijke organisaties tegenmacht kunnen bieden.
De publieke reactie is krachtig: miljoenen Amerikanen protesteren, lokale media en maatschappelijke organisaties voeren rechtszaken en houden het publiek geïnformeerd. Hoewel sommige federale instellingen en mediakanalen naar macht buigen, blijven andere instituties en burgers actief verzet organiseren. De komende maanden zullen naar verwachting nieuwe spanningen, tegenslagen en dappere acties laten zien; de verkiezingen in november beloven turbulent te worden. De tegenstanders van autoritarisme kunnen winnen, maar dat vereist brede coalities en een overtuigend, hoopvol alternatief — terug naar vroeger is geen optie, maar streven naar iets beters blijft mogelijk.