OM is 'slechte verliezer' in zaak Heineken-losgeld, zeggen rechtsdeskundigen
In dit artikel:
Het Amsterdamse hof heeft op 1 mei geoordeeld dat het Openbaar Ministerie Kaatee niet opnieuw had mogen vervolgen: de ne bis in idem‑regel (niet twee keer voor hetzelfde) blokkeert een hernieuwde strafzaak tegen Marcel Kaatee. Het OM liet een week later weten de uitspraak bij de Hoge Raad te willen aanvechten.
Wie en waar: Marcel Kaatee (67) is sinds 2002 de geregistreerde en in documenten als zodanig optredende eigenaar van twee gokhallen op de Amsterdamse Wallen. Wat het OM beweert: Kaatee zou in werkelijkheid een stroman zijn voor crimineel vermogen van Willem Holleeder, mede afkomstig van het onopgehelderde losgeld uit de ontvoering van Freddy Heineken in 1983.
Procesgeschiedenis: Kaatee werd eerder al in 2007, 2009 en opnieuw in 2024 vrijgesproken van witwassen; telkens vonden rechters onvoldoende bewijs dat Holleeder feitelijk de baas was. Eind maart begon een nieuwe strafzaak, maar het hof wees die vervolging af wegens het ne bis in idem‑beginsel. Het OM probeerde de zaak te legitimeren door een andere tijdsperiode, een vennootschap en een ander subartikel van de witwasbepaling te noemen en het gedrag als een ‘voortdurend delict’ te kwalificeren. Het hof verwierp dat: de verschillen waren volgens rechters ‘cosmetisch’ en raken aan dezelfde kernverdenking en dezelfde panden.
Reacties en vervolgstappen: Kaatee sprak van “eindelijk gerechtigheid”; zijn advocaat vatte het spits als: “Vier keer nul is nog steeds nul.” Strafrechtexperts noemen het arrest hard en duidelijk en vinden het opmerkelijk dat het OM cassatie instelt — sommigen noemen dat een teken van slechte verliezer‑houding, anderen vermoeden dat het OM jurisprudentie wil om toekomstige hernieuwde vervolgingen te kunnen toelaten. Deskundigen wijzen er ook op dat de Hoge Raad doorgaans terughoudend is bij oordelen over vervolgbeslissingen van het OM, wat de uitkomst onvoorspelbaar maakt.
Gevolgen voor Kaatee: de cassatiestap betekent voortgezette onzekerheid. Tegelijk loopt hij bestuurlijk verzet met gemeente Amsterdam en de Kansspelautoriteit, die mogelijkheden zien om de gokhallen aan te pakken zolang strafrechtelijke procedures niet definitief zijn afgerond. De zaak raakt ook aan de nog altijd onopgeloste vraag waar een deel van het Heineken‑losgeld van veertig jaar geleden is gebleven — een financieel spoor dat de controverse voedt.