Ollongren op tv aangepakt om Iran-koers: "U wordt uitgelachen"
In dit artikel:
Op WNL Op Zondag confronteerde de Iraanse schrijver en mensenrechtenactivist Keyvan Shahbazi zondag EU-mensenrechtengezant Kajsa Ollongren met wat hij noemt Europese machteloosheid tegenover het geweld in Iran. Shahbazi, lid van Comité Iran Vrij, waarschuwt al langer voor grootschalige repressie sinds de massale protesten die eind december uitbraken. Hij zegt dat de onderdrukking systematisch is en spreekt van tienduizenden doden: volgens berichten uit Iraanse staatsmedia zou het gaan om ongeveer 23.000 slachtoffers binnen enkele dagen; andere schattingen noemt hij 30.000–40.000.
Shahbazi schetst een beeld van een grotendeels afgesloten Iran, waar buitenlandse journalisten nauwelijks toegang hebben en communicatie bewust wordt verstoord. Volgens hem gebruikt het regime geavanceerde tactieken: drones lokaliseren kleine groepen demonstranten, die vervolgens omsingeld en geëxecuteerd zouden worden — mannen, vrouwen, ouderen en kinderen. Hij beweert bovendien dat buitenlandse milities uit landen als Irak en Libanon worden ingezet; die zijn te herkennen aan hun Arabische taalgebruik. In zijn vrijwilligerswerk verzamelt hij namen en foto’s van omgekomen demonstranten en noemt het emotioneel belastend werk: veel slachtoffers zouden schotwonden in het voorhoofd hebben, wat hij ziet als doelgerichte executies.
Ollongren erkende de ernst van de situatie en benadrukte dat de EU middelen heeft, zoals sterke veroordelingen, sancties, diplomatieke druk en ondersteuning van Iraanse maatschappelijke organisaties. Shahbazi verwierp deze aanpak als ontoereikend en beschuldigde Europa ervan te laat te reageren en door het regime te worden bespot. Hij pleit voor concretere stappen, zoals het plaatsen van de Revolutionaire Garde op terreurlijsten en het terugschroeven van hoog niveau-diplomatie met Teheran, waarbij informatie-uitwisseling op lager niveau kan doorgaan.
Shahbazi benadrukt dat Iraniërs geen buitenlandse militaire interventie vragen, maar een gerichte verzwakking van het onderdrukkingsapparaat. Hij ziet de huidige crisis als mogelijk keerpunt: een regime dat zijn eigen bevolking op deze schaal uitmoordt, is volgens hem gedoemd, met verstrekkende gevolgen voor de interne toekomst van Iran en voor de veiligheidssituatie in en rond Europa.