Olie, toerisme en uitgebuite arbeidsmigranten: de drie bronnen van rijkdom in de Golf drogen op door de Iranoorlog

In dit artikel:

De nieuwe Iraanse aanvallen op de Golfregio leggen de kwetsbaarheid van de Golfstaten bloot: hun economieën leunen zwaar op olie, gas, handel via zee en in sommige landen ook op toerisme en vastgoed. De blokkade van de Straat van Hormuz maakt export en import lastiger, waardoor bedrijven en overheden inkomsten mislopen en industrieën worden geraakt.

Niet alle landen worden even hard getroffen. Saoedi-Arabië kan nog olie uitvoeren via een pijpleiding naar de Rode Zee en houdt volgens het IMF dit jaar zelfs een bescheiden groei van 1,7 procent over. Qatar zit veel slechter vast: door de ligging én een zware aanval op ’s werelds grootste vloeibaar-gasfabriek eerder dit jaar kan het land een economische krimp van 8,6 procent tegemoetzien, met jarenlange herstelkosten en miljarden aan gemiste omzet. Ook de Verenigde Arabische Emiraten, inclusief Dubai, voelen de klap doordat toerisme en vastgoed onder vuur liggen, al kan de overheid zich daar nog deels beschermen met een groot oliefonds. Bahrein is het kwetsbaarst: het heeft minder olie, geen omvangrijk reservefonds en al een oplopende staatsschuld.

Op langere termijn wijst het artikel ook op een andere zwakke plek: de sterke afhankelijkheid van arbeidsmigranten uit onder meer de Filipijnen, India en Bangladesh. Steeds vaker sturen herkomstlanden hun burgers terug als de veiligheid verslechtert, maar of die arbeiders na de oorlog terugkeren blijft onzeker. Golfstaten proberen hun eigen bevolking meer van dit werk te laten doen, maar dat blijkt lastig zolang het om banen gaat die bekendstaan als migrantenwerk.