NU+ | Van Vleuten dacht dat ze geen moeder kon worden: 'Was soms eenzaam'
In dit artikel:
Annemiek van Vleuten presenteert vandaag haar biografie, waarin ze openhartig terugkijkt op haar ongewone en uiteindelijk zeer succesvolle wielercarrière. In het boek bespreekt ze persoonlijke thema’s als eenzaamheid, gevaarlijke blessures, het moederschap, pestgedrag binnen teams en misverstanden over haar karakter — met onder meer de korte, stellige nuance: "Ik ben geen maniak."
Het verhaal begint bij een dramatisch kantelpunt: 7 augustus 2016, de olympische wegrit in Rio de Janeiro. Waar haar moeder Ria die dag feest vierde in Vorden, kwam Van Vleuten ten val in een hoge afdaling en bleef bewegingsloos op het asfalt liggen. De beelden gingen de wereld rond; de renster liep drie gebroken wervels en een hersenschudding op. Voor Van Vleuten zelf betekende de val vooral het gemiste goud, maar voor haar omgeving was het een traumatische gebeurtenis. Ze koos er bewust voor dit moment niet weg te stoppen: Rio markeerde volgens haar juist het begin van het tweede hoofdstuk in haar carrière, waarin ze daarna haar grootste triomfen behaalde.
Die successen kwamen niet voort uit een traditionele opbouw. Van Vleuten raakte pas op haar 21e serieus aan de racefiets, nadat voetbalblessures haar naar zwemmen of fietsen hadden geleid. Een goedkope tweedehands Jan Janssen-fiets van 250 euro was het begin van een snelle stijging. Haar pad kende echter zware hobbels: rond 2010 kampte ze met een beknelde bekkenslagader en stond ze voor het lastige besluit om zich te laten heropereren, ondanks de grote risico’s. Ze noemt het een ethisch dilemma: “Ik deed het puur voor de sport.”
Herstel- en trainingsplekken als Livigno (waar kamer 307 veel voor haar betekende) en Colombia waren cruciaal; zulke hoogtestages betaalde ze vaak zelf en kostten duizenden euro’s per keer. Ook was ze vooruitstrevend in begeleiding: ze werkte met een sportpsycholoog en voedingsdeskundige en koos voor specifieke voedingsstrategieën voor belangrijke races, wat haar isolatie en focus opleverde maar ook soms misinterpretatie door anderen.
Daarnaast kaart Van Vleuten pestgedrag uit haar Bigla-tijd aan: een ploegleider die met straffen en machtspelletjes het team onzeker maakte en langsklinkende gevolgen voor haar psyche naliet. Ze legt ook eerlijk uit hoe de combinatie van topsportberoemdheid en gebrek aan een vaste partner het verlangen naar gezin en het idee van moederschap complex maakte. Uiteindelijk vond ze de liefde bij de Spanjaard Oscar; in september vorig jaar werd hun zoon Alex geboren.
Perfectionisme diende haar op de fiets vaak goed, maar in het ouderschap probeert ze het te temperen en meer op gevoel te vertrouwen. In de biografie verschijnt daarmee een portret van een atlete die even gedisciplineerd als kwetsbaar is, en die na tegenslag opstaat en haar eigen weg blijft volgen.