NU+ | Pleegouders over waarom zij stopten met pleegzorg: 'Liefde is niet genoeg'

In dit artikel:

In 2024 stopten ruim driehonderd mensen met pleegouderschap, een stijging van 30 procent ten opzichte van vorig jaar. Deze toename weerspiegelt de zware uitdagingen waarmee pleegouders te maken krijgen, zoals complexe zorgsituaties, onvoldoende ondersteuning en emotionele belasting. Mark en zijn partner begonnen aan pleegouderschap na een mislukte adoptie, met de intentie een warm pleeggezin te bieden. Ze zorgden drie jaar voor een tweeling, wat aanvankelijk veel voldoening gaf, maar later werd gecompliceerd door gedragsproblemen van de kinderen en spanningen met de biologische ouders. De emotionele druk nam toe, vooral toen gespecialiseerde zorg nodig was en het meisje herhaaldelijk wegliep. Mark ervaarde bovendien dat pleegzorginstellingen door hoge werkdruk en wisselende contactpersonen onvoldoende ondersteuning boden, wat leidde tot ingrijpen van de inspectie. Ondanks deze problemen waardeert hij pleegzorg als een verrijking en pleit voor meer vertrouwen en minder bureaucratie.

Ook Anneke en haar man maakten de intensiteit van pleegzorg mee. Hun eerste pleegkinderen kwamen als jonge meisjes in huis, waarvoor ze zich sterk betrokken voelden. Opvoeden werd echter moeilijker rond de puberteit door gedragsproblemen, dreiging met geweld en middelengebruik. Als pleegouder voelden zij zich vaak alleen gelaten in de organisatie van zorg, terwijl de crisishulp traag op gang kwam. Uiteindelijk belandden de kinderen in gesloten jeugdzorg. Anneke noemt de lokale begeleiding betrokken, maar mist een helder landelijk beleid en een snel toegankelijke hulplijn. Zelf staat ze onder grote spanning en benadrukt dat pleegouders beter voorbereid moeten worden, met een steviger vangnet. Succesvolle pleegzorg is volgens haar alleen mogelijk wanneer de biologische ouders instemmen, aangezien weerstand spanning en onzekerheid bij het kind vergroot.

Deze verhalen illustreren de kloof tussen het belang van liefdevolle opvang en de praktische realiteit waarin pleegouders vaak te weinig steun ervaren, wat bijdraagt aan het groeiende aantal dat voor het pleegouderschap kiest te stoppen.