NU+ | NSC'er Faith Bruyning over tijd in Kamer: 'Mijn verhaal was mijn kompas'
In dit artikel:
Faith Bruyning was bijna twee jaar Kamerlid namens NSC voordat de partij uit de Tweede Kamer verdween. Haar entree in de politiek was gedreven door persoonlijke ervaring: als toeslagenouder en door jaren in en rondom de jeugdzorg ontmoette ze Pieter Omtzigt en sloot zich aan toen hij een nieuwe partij begon. Wat begon met grote idealen veranderde tijdens die Kamerperiode van rancune jegens het systeem in medelijden met hoe hardnekkig en ongevoelig dat systeem blijft functioneren.
Na het officiële afscheid op 11 november voelde Bruyning, ondanks uiterlijke feestelijkheid, even een leegte. De politiek bleek minder snel te verbeteren dan ze hoopte; ze ontdekte dat verandering in Den Haag doorgaans een lange adem vereist. Die ervaring leerde haar een structureel patroon zien: regelgeving wordt te vaak vanuit wantrouwen ontworpen en start met controle, in plaats van met luisteren naar ervaringsdeskundigen of het erkennen van fouten. Dat resulteert in wetgeving die niet past bij de levens van mensen maar controleert en schaadt.
Als concreet voorbeeld noemt ze de regeling rond compensatie van toeslagenouders. Wat in eerste instantie als een snelle, beperkte oplossing bedoeld was, groeide uit tot een moeizaam, ontoereikend proces. Volgens Bruyning werd onvoldoende stilgestaan bij de omvang en de praktische gevolgen voor ouders; geld terugbetalen repareert niet de verloren tijd, de stress of de schade in relaties. Haar visie: maatregelen hadden meer menselijk maatwerk moeten bevatten, bijvoorbeeld door schulden tijdelijk te pauzeren en dringende kosten apart te regelen.
De persoonlijke tol van het toeslagenschandaal onderstreept ze scherp: vertrouwen in de overheid verdwijnt, maar ook in eigen oordeel en in de steun van omgeving. Slachtoffers raken sociaal en emotioneel beschadigd; dat langdurige effect krijgt in haar ogen te weinig aandacht in politiek en media.
Jeugdzorg was een van haar onderwerpen in de Kamer, en ook daar spreekt persoonlijke betrokkenheid: ze groeide deels op bij haar oma en bracht als tiener tijd door in een gesloten inrichting. Ze noemt het stelsel “kapot”: individuele hulpverleners werken vaak met goede bedoelingen, maar het systeem zelf veroorzaakt onveiligheid voor veel gezinnen. Bij haar vertrek tilde ze tien verhuisdozen vol jeugdzorgrapporten uit haar kantoor. Haar voorstellen richtten zich onder meer op betere inspraak van jongeren en het verankeren dat terugplaatsing het uitgangspunt moet zijn bij uithuisplaatsingen.
Een opvallend resultaat tijdens de verkiezingen was dat NSC op Sint-Eustatius de grootste partij werd — iets wat Bruyning toeschrijft aan intensief lokaal contact en concrete aandacht voor problemen zoals het verval van het ziekenhuis. Haar aanpak: niet top-down moties bedenken maar luisteren, terugkoppelen en mensen betrekken bij oplossingen.
Haar belangrijkste advies aan Kamerleden is menselijkheid: blijf dicht bij de realiteit buiten Den Haag, laat het dagelijks leven het kompas zijn en bouw regels die ruimte bieden in plaats van primair controleren. Zelf draagt ze het stokje met vertrouwen over, blijft politiek werk van buitenaf voortzetten en sluit een terugkeer in de Kamer niet uit zolang de missie onvoltooid is.