NU+ | Mannenontmoetingsplaatsen onder druk: 'Blijft anders dan een horecatent'
In dit artikel:
Ontmoetingsplaatsen waar homoseksuele en biseksuele mannen elkaar ontmoeten — vaak onopvallende bosjes, afgelegen strandgedeeltes of speciale cruiselocaties — staan de laatste tijd onder druk door geweldsincidenten in onder meer Amsterdam en Leeuwarden en door toenemende maatschappelijke en bestuurlijke onrust. Vrijwilligers en belangenbehartigers zeggen dat zulke plekken al eeuwen bestaan en nog steeds functioneel zijn voor mannen die in een heteronormatieve omgeving anoniem aansluiting zoeken.
Anthony Mathijsen, voorzitter van Stichting Platform Keelbos, benadrukt dat deze ontmoetingsplekken veiligheid en herkenning bieden: bezoekers weten dat zij anderen treffen met vergelijkbare behoeften, iets wat in een café of hotel niet vanzelfsprekend is. Voor veel mannen — waaronder de 65‑jarige ‘Jan’, die al veertig jaar een cruisepunt in Flevoland bezoekt — vormen deze locaties een anonieme, voornamelijk seksuele uitlaatklep. Jan is getrouwd en zijn partner is niet op de hoogte; hij zegt dat zijn relatie seksueel is doodgebloed en dat hij op de ontmoetingsplek veilige seks en wederzijdse instemming belangrijk vindt. Veel bezoekers zijn gehuwd met vrouwen en zoeken geen vaste relatie naast hun gezin.
Juridisch gezien is seks op zulke afgeschermde plekken niet per se verboden, zolang het met wederzijdse toestemming gebeurt en men niet de bedoeling heeft om door onbevoegden gezien te worden. Sinds 2007 bestaat er een politiehandelingskader dat bedoeld is om geweld van buitenaf tegen gebruikers van ontmoetingsplaatsen te beperken; de politie handhaaft soms ter bescherming. Tegelijkertijd maken het taboe en de wens tot anonimiteit het moeilijk voor mannen om openlijk voor hun plekken op te komen of bezwaar te maken tegen ruimtelijke plannen van gemeenten. Mathijsen noemt voorbeelden van gemeenten die gebieden willen herbestemmen, waardoor gebruikers zich gediscrimineerd voelen.
Jan vertelt ook over confrontaties met handhavers: medewerkers van Staatsbosbeheer maakten hem eerder geïntimideerd door het terrein in uniform te betreden en locaties te doorzoeken; na overleg met Platform Keelbos nam het optreden af. Daarmee blijft de situatie kwetsbaar: ontmoetingsplaatsen worden vaak gedoogd, maar of bezoekers steun van handhavers en beleidsmakers krijgen, blijft onzeker.