NRC-columnist verbrak vriendschap met FVD-Kamerlid vanwege diens politieke werk

In dit artikel:

NRC-columnist Stephan Sanders gebruikt een persoonlijke herinnering aan een vroegere kerkvriend als vertrekpunt voor een scherpe aanval op een Tweede Kamerlid van Forum voor Democratie. In zijn column schetst hij een warme vriendschap die ontstond in de katholieke kerk — een band van regelmatige ontmoetingen en filosofische gesprekken — maar die is ontspoord door de politieke keuze van zijn oud-vriend.

Sanders zegt verbaasd en teleurgesteld te zijn dat iemand die hij als zachtaardig en intellectueel beschouwde, zich aansloot bij FVD. Hij verwijt de partij en haar aanhangers herhaald racistische uitspraken en voert voorbeelden aan zoals taal over de “oorspronkelijke bevolking” en ideeën die neigen naar een “blanke etnostaat”. Hoewel hij geen naam noemt, komt het profiel van de geadresseerde — jong, katholiek, actief binnen Forum en inmiddels Kamerlid — sterk overeen met Peter van Duijvenvoorde.

De columnist maakt bovendien een zware historische vergelijking: hij overweegt of hij de roman Mephisto van Klaus Mann zou aanraden, waarin een kunstenaar zich aanpast aan het naziregime, en noemt de casus van Gustaf Gründgens als metafoor voor iemand die van “ons soort” tot “een van hen” wordt. Die analogie legt een duidelijke morele veroordeling onder zijn persoonlijke verhaal.

Sanders worstelt zichtbaar met het scheiden van privéverdriet en politiek oordeel. Hij erkent dat hij zijn vriend mist, maar kondigt tevens aan hem politiek te zullen bestrijden — een conclusie die hij met een bittere, persoonlijke noot afsluit: “Ik mis vriend, en toch zal ik hem politiek in alles bestrijden. Hij werd mijn affront.” De column illustreert hoe gepolariseerde politiek vriendschappen kan verbrijzelen en hoe fel publieke intellectuelen reageren als oude banden botsen met hedendaagse partijpolitiek.