Novak Djokovic verdient geen fluitconcert maar een staande ovatie, vindt Sander de Kramer

In dit artikel:

Novak Djokovic, de Servische tennisser die uitgroeide van een kind dat zijn jeugd doorbracht tijdens de oorlog in het voormalige Joegoslavië tot de gedoodverfde naamdrager van Wimbledon, heeft 24 grandslamtitels verzameld. Zijn succes op gras en zijn consistente prestaties op de grootste toernooien hebben hem de bijnaam ’Mister Wimbledon’ opgeleverd. Naast sportieve triomfen besteedt hij veel aandacht aan liefdadigheid: via zijn stichting heeft hij tientallen kleuterscholen opgericht — volgens het artikel 58 — en richt hij zich op het helpen van kansarme kinderen in zijn land.

Zijn levensverhaal — opgroeien in moeilijke omstandigheden, doorgroeien naar de absolute wereldtop en langdurige dominantie in het mannentoernooi — verklaart waarom veel mensen hem juist respect en waardering vinden verdienen, ook al krijgt hij bij momenten fluitconcerten en kritiek van het publiek. Djokovic staat centraal in het debat over de beste aller tijden (GOAT), mede door zijn cijfers naast tijdgenoten als Federer en Nadal, en door zijn combinatie van sportieve veerkracht en maatschappelijke betrokkenheid. Daarmee is zijn invloed groter dan alleen zijn titels: hij is zowel symbool van persoonlijke overleving als van professionele onverzettelijkheid.