Nordin Ghouddani, presentator van Mocro Inside: 'De grootste vijand voor ons is toch echt wel links'

In dit artikel:

Nordin Ghouddani (49) groeide op in Tilburg-Zorgvlied, met twee werelden naast elkaar: sociale huurwoningen en vrijstaande huizen — en op het schoolpleintje voetbalden jongens van beide kanten tegen elkaar. Als zoon van Marokkaanse ouders werd hij op jonge leeftijd naar Nederland gehaald; op school werd hij door een leraar richting een vakopleiding gestuurd ondanks een hoge Cito-score. Via mavo, havo en vwo vocht hij zich terug en volgde uiteindelijk de School voor Journalistiek in Utrecht. Dat traject leidde tot werk als sportjournalist (Studio Voetbal) en redactiebanen bij NTR, Pauw en tegenwoordig Tijd voor Max. Vier dagen per week werkt hij daar; daarnaast maakt hij Mocro Inside.

Mocro Inside ontstond tijdens de coronalockdowns als een wekelijkse YouTube-talkshow over Marokkaans voetbal, aanvankelijk in Zoom-vorm geïnspireerd op Vandaag Inside. De onderwerpen zijn inmiddels breder: maatschappelijke onrust in wijken, rellen na wedstrijden, en de politieke posities die het leven van Marokkaanse Nederlanders beïnvloeden. Voor het WK pakt de show uit met live uitzendingen en publiek in de Rotterdamse Afrikaanderwijk, en geeft bij alle Marokko-wedstrijden voor- en nabeschouwingen met een volle tafel gasten.

Ghouddani benadrukt zijn trots op zijn Marokkaanse achtergrond — “fakking trots”, zoals hij het scherp verwoordt — zonder dat dit zijn liefde voor Nederland ondermijnt: hij noemt Nederland zijn land. Vanuit die positie analyseert hij waarom steeds meer Nederlandse spelers voor Marokko kiezen: niet alleen omdat Marokko sportief sterker is geworden, maar ook vanwege ervaringen van conditionaliteit in Nederland: “Als je goed presteert ben je Nederlander, maar bij fouten ineens ‘Marokkaan’.” Hij stelt dat spelers als Noussair Mazraoui en Sofyan Amrabat moeiteloos ook voor Oranje hadden kunnen spelen; Hakim Ziyech werd volgens hem niet geselecteerd na politieke uitspraken over Marokko en Palestina.

Politiek en media vormen een terugkerend thema. Ghouddani uit scherpe kritiek op links: hij verwijt sommige linkse media en politici hypocrisie en het vasthouden aan stereotypen om ‘frictie’ te creëren voor verhalen. Hij illustreert dat aan een gepitchte tv-serie over Marokkaanse voetbalmeisjes die moest worden opgevoerd met conflicten die in werkelijkheid niet bestonden. Diversiteit op redactievloeren noemt hij vaak een wassen neus: mensen met een migratieachtergrond worden volgens hem soms alleen toegelaten zolang het in het plaatje past of de subsidie loopt.

Tegelijk is hij pragmatisch tegenover rechts: hij kan met tegenstanders in debat en heeft als tv-professional zelfs voorbereidingen gedaan voor gesprekken met politici als Geert Wilders en Thierry Baudet — ook al verafschuwt hij Wilders’ politiek en noemt de PVV expliciet racistisch. Hij gelooft wel dat bepaalde stemmen niet structureel platform moeten krijgen als ze schadelijk zijn; uitnodigen is naar zijn mening alleen op zijn plaats als iemand nog politiek relevant is.

Ghouddani is ook open over zijn geloofsleven: na het vroegtijdige overlijden van zijn vader vond hij via de moskee opnieuw houvast en begon hij vijfmaal daags te bidden, iets wat hij combineert met zijn werkritme. Privé is hij getrouwd met Haiba; hij verdedigt traditionele normen binnen zijn gemeenschap maar zoekt ook praktische oplossingen, bijvoorbeeld voor meiden die willen voetballen: geef ze een schema of veldtijd, zegt hij, in plaats van te betogen dat alles precies gelijk moet zijn.

Zijn aanpak als presentator is pluriform: hij krijgt een breed scala aan gasten aan tafel — voetballers, schrijvers, journalisten en ook opiniemakers aan de rechterflank — en streeft naar rustige, gezamenlijke gesprekken. Nordin Ghouddani profileert zich als trotse Marokkaan die zich stevig inzet in Nederlandse media, kritisch op zowel linkse aannames als op het normaliseren van radicaal-rechtse politiek, en tegelijk praktisch en verbindend als het gaat om cultuur, sport en gemeenschapsleven.