Noord-Koreaanse en Afrikaanse dwangarbeiders bouwen drones in Rusland

In dit artikel:

Noord-Koreaanse arbeiders assembleren volgens een rapport van het Center for Strategic and International Studies en het George W. Bush Institute aanvalsdrones in de Russische speciale economische zone Alabuga, in Tatarstan. Daar worden Shahed-drones gebouwd, die Rusland Geran noemt. Naast Noord-Koreanen werken er volgens het rapport ook Russische tieners en buitenlandse arbeidsmigranten, onder wie jonge vrouwen uit Afrika, Azië en Latijns-Amerika.

De Oekraïense inlichtingendienst schat dat in Alabuga ongeveer 12.000 Noord-Koreanen werken. Zij zouden circa 2,50 dollar per uur verdienen, waarvan het regime van Kim Jong-un 70 tot 90 procent inhoudt. Een eerder rapport van het Multilateral Sanctions Monitoring Team sprak zelfs van 25.000 Noord-Koreanen in de Russische droneproductie. Volgens de onderzoekers worden sommigen als student geregistreerd om internationale sancties te omzeilen. De fabriek kan meer dan 5.500 drones per maand produceren en zou willen groeien van ongeveer 1.000 naar 40.000 werknemers.

De rapporteurs noemen de constructie mensenhandel en dwangarbeid: de Noord-Koreaanse staat bepaalt wie naar Rusland mag, controleert de werknemers en neemt het grootste deel van hun loon in. Ook andere buitenlandse werknemers zouden onder misleidende voorwaarden worden geworven. Via sociale media en influencers krijgen jongeren een baan, gratis reis en een salaris van minstens 500 dollar beloofd. Na aankomst worden paspoorten ingenomen, bewegingsvrijheid beperkt en kosten voor reis, huisvesting, zorg en taallessen op het loon ingehouden. Ongeveer 90 procent van de buitenlandse werknemers zou drones bouwen, onder meer met bijtende chemicaliën. Wie over het werk praat, riskeert boetes of bedreigingen.

Ook leerlingen van het Alabuga Polytech College werken vanaf hun vijftiende tot twaalf uur per dag in de fabriek, officieel als werkervaring. Voor Noord-Korea betekent de inzet in de drone-industrie een uitbreiding van een bestaand systeem waarbij het land arbeiders naar het buitenland stuurt en hun inkomsten grotendeels opeist. China profiteert indirect van de productie als belangrijkste leverancier van onder meer batterijen, elektronica, motoren en navigatiesystemen.

De opstellers spreken van ernstige mensenrechtenschendingen en roepen de Verenigde Staten op sancties in te stellen tegen betrokken bedrijven en onderwijsinstellingen. Ook pleiten zij voor een internationaal onderzoek onder auspiciën van de Verenigde Naties.