Nooit zal ik met pensioen mogen, want opa moet tot zijn 72ste doorwerken | Column Joost Oomen

In dit artikel:

De columnist schetst in bijtende, ironische stijl een toekomstbeeld waarin hij nooit met pensioen gaat: door beleid en omstandigheden blijft hij tot minstens 72 jaar moeten doorwerken en zal hij ook dan nog hetzelfde werk doen — columns schrijven over hetzelfde vastlopende nieuws en dezelfde vaste gezichten. Die onontkoombaarheid koppelt hij aan een verzengende observatie van politieke veroudering.

Drie politici dienen als voorbeelden van hoe leeftijd en uitgeputte lichaamstaal het openbaar optreden beïnvloeden. Rob Jetten wordt neergezet als grijzer en minder scherp, ondanks zijn neiging overal advies te geven; binnen D66 fluistert men over de gevolgen van het jaren geleden verhoogde AOW-leeftijdsbesluit. “Henri” (een verwijzing naar de christendemocratie) krijgt een karikaturale beschrijving: een man met ouderdomstrekken die moeite heeft debatten vol te houden en zich lichamelijk onaangenaam toont in allerlei kleine ongemakken. Dilan Yesilgöz (VVD) verschijnt als flamboyante, zwaar opgemaakte politica die heimelijk merkt dat dingen haar ontsnappen — de vergelijking met haar voorganger Mark Rutte benadrukt hoe ongemakkelijk geheugen- en concentratieproblemen in de politiek kunnen zijn.

De schrijver verbeeldt ook een toekomst waarin deze politici samen in een verpleeghuis belanden en uiteindelijk de strijdbijl begraven, terwijl ze terugblikken op hun carrières onder het genot van een kokosmakroon. De toon is melancholisch en sarcastisch tegelijk: vermoeidheid en absurditeit van langdurig werk en publieke zichtbaarheid worden uitvergroot, en er schuilt kritiek in de grapjes — op persoonlijke kosten van politici, maar ook op een samenleving die mensen laat doorwerken tot aan hun fysieke aftakeling.