Nog steeds geen Rode Lijn voor Iran
In dit artikel:
De schrijver hekelt wat hij ziet als hypocriete, selectieve solidariteit van links‑georiënteerde demonstranten in Nederland. Volgens hem hebben veel activisten uit Amsterdam‑Noord en vergelijkbare kringen zich voornamelijk laten meevoeren door modieuze moraal en performatieve akties (Instagram, zuurdesembakker‑anecdotes), en richten ze hun verontwaardiging vooral op Israël terwijl ze weinig tot geen energie steken in steunbetuigingen voor Iraanse tegenstanders van het regime.
Hij haalt het trauma van Israël aan — verwijzend naar de aanslagen van 7 oktober 2023 en de daaropvolgende verontwaardiging — als verklaring waarom veel Nederlanders sterke emotionele reacties tonen richting Israël. Tegelijk wijst hij erop dat over gebeurtenissen elders, zoals in Iran, vaak minder eenduidige of minder hevige verontwaardiging ontstaat. Mogelijke redenen die hij noemt: onduidelijke dodentallen, minder schokkende beelden (bijvoorbeeld van kinderen), het ontbreken van een Joodse slachtoffernarratief en politieke belangen of ideologische sympathieën richting islamitische groepen.
Ook beschrijft de auteur een cynische kijk op de rol van politici en opiniemakers: sommige prominente linkse stemmen zouden hun middelen selectief inzetten (socialmediateams, optredens) en zich tijdens verkiezingstijd makkelijker laten mobiliseren. Daarnaast suggereert hij dat kritiek op Israël door sommigen makkelijk omslaat in antisemitische frames, terwijl kritiek op Iran wordt afgezwakt of genegeerd omdat het regime gezien wordt als vijandig en religieus autoritair.
De toon van het stuk is scherp en sarcastisch: het beschuldigt veel demonstranten van meegaan met trends en van moreel theater, en concludeert dat Iraanse activisten weinig kans hebben op dezelfde vorm van Nederlandse collectieve solidariteit. Ter context: de Iraanse protesten draaien grotendeels om vrouwenrechten en verzet tegen de verplichte hoofddoek en tegen repressie door het islamitische regime — thema’s die in het betoog juist niet alom worden erkend door de beschreven activistische kringen.