Nieuwe reeks 'Eyecatchers' heeft veel weg van reality, maar is het toch niet: "Geen hate-watching, wel love-watching"

In dit artikel:

In VRT MAX-reeks Eyecatchers vervagen fictie en werkelijkheid: vijf vrouwen — Terry, Eline, Barbara, Nina en Hadisa — spelen onder hun eigen naam personages die dicht bij hun echte jobs staan in interieur-, makelaar- en high-society eventwereld. Maker Anthony Van Biervliet en fictiegenrehoofd Wim Janssen benadrukken dat het om een gefictionaliseerde constructie gaat, niet om klassieke reality-tv: de vrouwen zijn geen actrices maar experts die op basis van hun leven werden gecast en rond wie een scenario is opgebouwd.

De opnames combineren gescripte scènes (crew geeft aan wat er moet gebeuren, zonder letterlijke dialogen) met interviewfragmenten waarin de hoofdrolspelers hun kijk op de gebeurtenissen delen. Die aanpak levert een sterke realiteitsgevoel op — geïnspireerd door formaten als Selling Sunset en The Hills — maar laat bovendien genoeg ruimte voor improvisatie en bijsturing tijdens de opnames.

Verhaallijn: vijf collega’s in een luxueuze interieurzaak zoeken een balans tussen eigen succes en samenwerkingsambities, zeker wanneer promotiekansen de onderlinge rivaliteit aanwakkeren. De makers willen niet inzetten op sensatie of het uitlokken van haters; Van Biervliet wil eerder "love-watching" stimuleren en focust op herkenbare thema’s als samenwerken en work–life balance. Volgens Janssen geeft het kijkelement in een high-end omgeving ook een escapistische blik op een wereld die normaal gesloten blijft, terwijl de nabijheid van de personages herkenbaarheid biedt.

Eyecatchers onderscheidt zich van recente, meer confronterende realityformats (zoals The Real Housewives-achtige shows) door die intentie en door de hybride produktiewijze: realistische setting, niet-professionele protagonisten en een fictiescenario met ruimte voor hun eigen invulling. De reeks telt acht afleveringen en is integraal beschikbaar op VRT MAX.