Nieuw postuum album werpt licht op Bowies beginjaren: 'Bowie in de grondverf'

In dit artikel:

Postuum is om middernacht het album *The Shel Talmy Recordings* van David Bowie verschenen. Het bevat 22 opnames uit 1965, toen Bowie nog Davie Jones heette en achttien jaar oud was. De nummers stammen uit de periode vóór zijn internationale doorbraak met *Space Oddity* in 1969; een deel was al eerder uitgebracht.

De opnames werden geproduceerd door Shel Talmy, die in de jaren zestig ook werkte met The Who en The Kinks. Bowie nam de meeste nummers op met The Lower Third en enkele met The Manish Boys. Waarschijnlijk bleven ze lang ongepubliceerd omdat platenmaatschappijen ze niet sterk genoeg vonden voor een volledig album.

Muziekjournalisten Jean-Paul Heck en Marc Stakenburg noemen de collectie vooral interessant als document van Bowies ontwikkeling. Zijn vroege werk leunt sterk op rhythm-and-blues, soul en andere jarenzestiginvloeden en was muzikaal nog niet bijzonder vernieuwend. Zijn stem en stijl klinken volgens hen zoekend en experimenteel: Bowie was nog bezig te bepalen welke artiest hij wilde worden. Op enkele nummers zijn bovendien later beroemde muzikanten te horen, onder wie Led Zeppelin-gitarist Jimmy Page en toetsenist Nicky Hopkins. Op *Cupid* bespeelt Bowie mondharmonica, terwijl hij vooral bekendstond als saxofonist.

De deskundigen verwachten geen verloren meesterwerken, maar vinden de uitgave wel waardevol voor fans en historici. Net als bij postume albums van onder anderen Prince, Leonard Cohen, Michael Jackson en Tupac Shakur is de release commercieel aantrekkelijk voor platenmaatschappijen. Volgens Heck kan het uitbrengen van archiefmateriaal tegelijk een eerbetoon zijn, zolang dat zorgvuldig gebeurt.