Niet Rusland, maar de VVD is onze vijand

In dit artikel:

De auteur betoogt in deze opiniërende bijdrage dat de VVD niet op het uiterlijk of de persoonlijke stijl van haar politici moet worden beoordeeld, maar op haar langdurige politieke praktijk. Hoewel de partij sinds 1948 niet onafgebroken regeerde, maakte zij volgens hem ruim dertig jaar vrijwel voortdurend deel uit van de regering en draagt zij daardoor de hoofdverantwoordelijkheid voor de afbraak van publieke voorzieningen.

Als voorbeelden noemt de auteur achterstallig onderhoud aan wegen, bruggen en tunnels, met volgens hem het risico op een ramp zoals de instorting van de Ponte Morandi in Genua in 2018. Ook woningbouw, zorg, onderwijs, cultuur, natuurbeheer, klimaatbeleid, politie en rechtspraak zouden door jarenlange bezuinigingen en hervormingen zijn verwaarloosd. Dat heeft volgens hem bijgedragen aan onder meer woningnood, armoede, vermogensongelijkheid en een tekortschietende aanpak van zware criminaliteit, waaronder de productie en doorvoer van synthetische drugs.

Tegelijkertijd zou de VVD vooral de belangen van vermogenden, grote bedrijven en aandeelhouders dienen. De auteur verwijst naar belastingconstructies, Nederland als belastingparadijs en subsidies voor vervuilende of winstgevende sectoren, zoals Tata Steel, Schiphol, Chemours, de fossiele industrie en ASML. Daartegenover staat volgens hem een beleid waarin toezicht, inspecties en handhaving worden beperkt uit naam van economische groei en een kleine overheid. De gevolgen zijn volgens de auteur meer geluidsoverlast, overtoerisme, milieuschade en druk op de volksgezondheid.

Ook verwerpt hij het beeld van de VVD als een gematigde middenpartij. Lokale VVD-bestuurders zouden geregeld een hard anti-asielbeleid steunen, terwijl de partij op landelijk niveau samenwerkingen met de PVV mogelijk maakte. Hij noemt Rutte I, waarin de PVV gedoogsteun verleende, en Schoof I, waarin Dilan Yeşilgöz samenwerking met de PVV vanzelfsprekend vond. Haar huidige verantwoordelijkheid voor Defensie plaatst hij naast de constatering van de Algemene Rekenkamer dat de Nederlandse infrastructuur niet aan de NAVO-eisen voor militair transport voldoet.

De auteur erkent dat coalitiepartners, waaronder de PvdA, medeverantwoordelijk waren, maar stelt dat zij de liberale bezuinigingen hooguit gedeeltelijk afzwakten. Zijn conclusie is dat de VVD geen middenpartij is, omdat zij volgens hem andere gematigde partijen als extreemlinks bestempelt en radicaal-rechts normaliseert. In het slot herhaalt hij zijn afwijzing van miljardensteun aan Tata Steel en pleit hij ervoor dat het bedrijf sluit en zelf voor de opruiming betaalt.