Niet alleen mijn teen bleek gebroken maar ook de medische zorg

In dit artikel:

Na een ongelukkige botsing met een hardhouten dressoir vermoedt de schrijver dat zijn kleine teen gebroken is. Omdat het ziekenhuis dichtbij is, gaat hij rechtstreeks naar de spoedeisende hulp. Daar krijgt hij te horen dat hij eerst naar de huisarts moet: een behandeling in het ziekenhuis zou hem direct zijn volledige eigen risico kosten, terwijl een bezoek aan de huisarts financieel voordeliger is.

Bij de huisarts bevestigt een korte beoordeling dat de teen mogelijk gebroken is. De huisarts verwijst hem voor röntgenfoto’s naar het ziekenhuis. Daar blijkt inderdaad sprake van een breuk, maar het bot staat goed en behandeling is volgens de radiologie niet nodig. Voor advies over belasting, herstel of eventueel tapen wordt de patiënt terugverwezen naar de huisarts.

Vervolgens ontstaat verwarring over de vraag wie verantwoordelijk is voor de nazorg. De huisartsassistente zegt dat het ziekenhuis zou bepalen of de teen wordt ingetapet, terwijl de radiologie juist naar de huisarts verwijst. Uiteindelijk krijgt de schrijver alleen het advies om eventueel zelf twee tenen aan elkaar te tapen en schoenen met een stevige zool te dragen. De ervaring wordt zo vooral een les in de bureaucratie, versnippering en tegenstrijdige communicatie binnen de Nederlandse gezondheidszorg.